११ औं दिन : दोस्रो पीसीआरको दौडमा होमिँदा

आइतरबार, २ कार्तिक २०७७

अहो ! आज त मेरो पीसीआर चेक गर्ने दिन। खुसी बिहानै देखि मनमा थियो। त्यसैले विहानै उठेँ, पाँचै नबजी। हिजो बिक्रम दाईको नेगेटिभ आएकोले खुसी अनुहारमा प्रस्टै छरिएको थियो।

आज आइतबार भएकाले अफिसको काम निकै थियो। ल्याप्टप निकालेर काम गर्न थालेँ। सात बजे काम सकियो।

फेरि सुत्न खोजेँ। तर निद्रा लागेन। बिक्रम दाई कोरोना चेक गर्नुअघि एक दिनभरि घाममा सुत्नुभएको थियो।

घाममा बसे रोगसँग छिटो लड्न सकिन्छ भन्ने प्रभाव मेरो मस्तिष्कलाई पनि परिसकेको थियो।

त्यसैले केही बेर सुतेपछि छतमा जार्ने तर्खर गर्दैथिएँ, खाजा आयो। आज पनि चना र कुकिज। चना भकाभकी खाइहालेँ। कुकिज त्यसै रह्यो। अर्जुन दाईले दिएको फुरन्दाना पनि खाएँ।

केही छिनपछि के विचार आयो खै, आजको कुकिज राखेर हिजोको भने चियामा चोबेर खाएँ। सिध्याएँ।

अनि बल्ल घाम ताप्ने बेला भयो। बिक्रम दाई छतमा मस्त गफ लडाइरहनु भएको परैबाट देखिन्थ्यो। उहाँ गफ गर्ने कलामा निपूर्ण हुनुहुन्छ। ५/६ जना मानिस साथमै थिए।

म पनि छेवैमा बसेर सुनिरहेँ। मलाई घाम ताप्नु मात्र थियो। गफ पनि सुनिरहेँ। लामो कपाल भएर होला, मानिसहरुले मलाई केही ध्यान दिएजस्तो लाग्थ्यो। म सँधै विहान ल्याप्टप चलाएको देखेर एक जना मानिस सोध्नै आइपुगेका थिए।

‘के गर्नुहुन्छ भाई ?’ उनले सोधे मैले अफिसको साधारण काम भनेर जवाफ फर्काएँ। मानिसहरु अझै पनि ल्यापटपमा केही लेखिरहेको छ भने ध्यानमा परिहाल्ने रहेछन्। विर्सिसकेको एउटा यही कुरा केही दिनयता मेरो दिमागमा आइरहेको थियो।

आजको विश्वमा कामको सहजताका लागि ल्याप्टपको प्रयोग सबैको पहुँचमा रहेनछ कि क्याहो ! मलाई शंका लागिरह्यो।

मानिसले ल्याप्टपको प्रयोग अत्याधिक रुपमा भिडियो हेर्नका लागि गर्छन्। यसकारण हाम्रो समाजमा ल्याप्टपको अन्य उपयोगिता छायाँमा परेका हेलान्।

आज विहान छतमा बस्दा दिमागमा यस्तै कुराहरु आइरहे।

म सँधै विहान छतमा गएको थिइनँ आज मात्र हो। त्यहाँ एकजन दिदीले योगा सिकाउनु हुँदो रहेछ। उनीसँगै योगा गर्ने २०/२५ जना थिए।

मैले केहि फोटो र भिडियो लिएँ। हिजो पनि कुरा गरेका ठकुरी भाई सँगै थिए। उनी ठूलो स्वरमा केही भनिरहेका थिए। ध्यान दिएर नसुने पनि मैले उत्तर फर्काइरहेको थिएँ।

मैले उनलाई सानो स्वरमा बोल्नका लागि भनेँ। भर्खर १२ मा पढ्दै गरेका मानिसको जोस उनमा थियो।

हामी ‘पाइहालिन्छ नि’ भन्दै अरुको स्वतन्त्रना भंग गरिदिन्छौं यो एकदमै गलत लाग्छ मलाई। उनलाई यही कुरा सम्झाएँ। सम्जेझैँ गरेर उनले विस्तारै बोल्न थाले।

खासमा यस्तो कुरा सम्झायो भने मानिसहरु रिसाउँछन्। त्यसैले आजाभोलि राम्ररी चिनेकोे र उमेरले सानो मानिसलाई मात्र मैले जानेका कुराहरु सेयर गर्ने गरेको छु।

उस्तै मान्छेहरुले त ‘मन्त्र मनपर्यो, जोगी मनपरेन’ भन्ने तर्क गरिहाल्छन्। तर ति भाईले मैले भनेको माने।

उनलाई लिएर छतको अर्को कुनामा गएँ। विक्रम दाईको गफ अझै सकिएको रहेनछ। दाई त्यहाँ, खाना खाएर घर जाने बताउँदै थिए। आइसोलेसनबाट दिउँसोका खाना वा खाजा दिएर मात्र घर पठाइन्छ। आज पनि त्यही गरियो।

खाना खाने बेलामा म पनि तल झरेँ। खाना लिएर आएँ। विक्रम दाईसँग अन्तिम पल्ट बसेर खाना खाइयो। मजा खायो।

उहाँले विहानै ब्याग ठिक गरिसक्नु भएको थियो। आफू सुतेको विछ्यौना मिलाउनु भयो। तल लाने समान पनि नकाल्नु भयो। नर्सले आज डिस्चार्ज हुने मान्छेको नाम बोलाएपछि दाई पनि निस्किनु भो। गीत बज्यो। उहाँ पनि अरुसँगै नाच्नु भयो।

हामीले माथीबाट हात हल्लायौँ। उहाँ बाई गर्दै जानु भयो।

यहाँबाट बाहिर निस्किनेको पनि छुट्टै स्वाग छ। उनीहरु धेरै खुसी हुँदै बाहिर निस्कन्छन्। कतिपय मानिसको डिस्चार्ज हुने दिनसम्म पनि कोरोना पोजेटिभ नै आउँछ। उनीहरु निराश हुँदै निस्कन्छन्।

पोजेटिभ रिजल्ट आउनेलाई त १५ दिन आइसोलेसनमा बसेर पनि फाइदा भएको जस्तो लाग्दैन मलाई। किनभने उनीहरु खुसी भएर बाहिर जाँन सक्दैनन्। नेगेटिभ रिजल्ट आउनेको भने खुसी धेरै हुन्छ।

मैले त्यही खुसी बिक्रम दाईको आँखामा पनि देखिरहेको थिएँ। आज मेरो पनि पीसीआर गर्ने दिन। बिक्रम दाईजस्तै खुसी भएर जानु छ भने कोरोना नेगेटिभ निकाल्नु पार्यो नि ! फेरि घाम ताप्न गएँ।

निकैबेर तापेर कोठामा फकेँ। प्रकाश दाईको किट्ली मागेर पानी तताएँ। अनि यहाँ आएपछि पहिलोपटक पानीको वाफ लिएँ। झन्डुवाम लगाए। अहो ! नाकको स्मेल त पुरै फर्किसकेछ।

म खुसी थिएँ। नाकको गन्ध फर्किएको थियो। नभन्दै हाम्रो जाने पालो आयो। तलबाट नाम बेलाएछि प्रकाश दाईले हिँडौं भन्नु भयो। हामी निस्कियौँ।

२० जना जतिको नाम आएको थियो। म पनि लाइनमा लागेँ। पीसीआर गर्नका लागि बाटोपारीको भवनमा जानुपर्छ। लाइन लागेर गयौँ। पछि पछि डिसइन्फेक्ट गर्ने कर्मचारी आए।

अघिल्लो पटक पीसीआर गर्दा फोटो लिन पाएको थिइनँ। आज लिएँ। रमाइलो लाग्यो। भिडियो पनि खिचेँ। अब चाहिँ फोटो फेसबुकमा पोस्ट गर्न पाइने भयो।

अरुको भिडियो पनि खिचिदिएँ। जे होस्, समाइलो भयो। हामी पीसीआर गरेर फर्कियौँ।

खाजा आएकै थिएन्। केठा सफा गर्नतर्फ लागेँ यसअघि प्रकास दाईले र विक्रम दाईले सँधै जासो गनुहुन्थ्यो। मैल गरेको थिइनँ आज गरे।

खाजा आएपछि खायौँ। हाम्रो कोठामा फेरि ४ वटा खाजा आयो। विक्रम दाई घर जानुभएपछि नरमाइलो लागिहेको थियो। हाम्रो ग्रुप कोठामा रमाइलो थियो।

तर आज, केही अचम्म अनुभूति भयो। बिक्रम दाई साह्रै रसिलो हुनुन्थ्यो। उहाँ जानुभएपछि कोठा एकान्त जस्तै भयो।

त्यसपछि म आजको डायरी लेख्न बसेँ। एकजना साथी पछिबाट आएर हेर्न थाले। उनलाई नेपाली टाइप गरेको हेर्न मन लागेको छ रे। केहीबेर लेख्दा उनले हेरिरहे।

उनले मैले काम गरेको हेरिरहे। केही बेरपछि काम रोकेर उनीसँग गफिनँ थालेँ। मलाई उनको नाम थाहा छैन। इन्जिनियर हुन् रे। नेपाली टाइप नआए पनि अंग्रेजी फिटीटी आउँछ रे। यस्तै केही गफ भायो।

उनी मैले नेपाली टाइप गरेको हेर्न चहान्थेँ। तर मैले मेरो डायरी उनलाई धेरै देखाउन चाहिनँ।

केही छिन पछि उनी गए मैले डायरी लेख्न निरन्तरता दिएँ। एकछिन पछि ठकुरी भाइ र उनका काका आए। ठकुरी भाइले छतमा जाऔं भने।

उनका काकाको पनि मलाई नाम थाहा छैन, उनी एमएस्सी इन फिजिक्स गर्दाका अनुभव मलाई सुनाउँछन्।

उनले त्रिचन्द्रमा ब्याचलर र सेन्ट जिभियर्समा मास्टर्स पढ्दाका निकै अनुभव सुनाए। हिजो पनि सुनाएका थिए। आज पनि डायरी लेखेर छतमा उनको गफ निकैबेर सुनेँ।

तर मलाई भने फिजिक्समा मास्टर्स गर्न मन नभएको र अरुनै विषयमा गर्ने बताउँदा उनले केही प्रतिकृया दिएनन्। राम्रो नै हुन्छ भने।

केही बेर गफ गरेपछि म सँधैझैँ रनिङ गर्न थालेँ। आज धेरै गरिनँ ६ राउन्ड गरेपछि मैदानमा गीत बज्न थाल्यो। म नाच्नका लागि पहिलो तल्लामा गएँ।

केहीबेर नाचियो। रहर त पुरा भएकै थिएन। गीत मर्यो। एकछिन कुर्दा पनि बजेन हामी फेरि छतमा गयौँ। आफैं गीत गाएर नाच्न थाल्यौँ। हाम्रो ग्रुपमा नयाँ भाइ आएका छन्। अस्ति देउसी गाउने भाई पन यिनै हुन्। उनैले गीत गाएपछि हामीले पछ्याएका थियौँ।

उनी राम्रो गीत गाउँछन्। तर उनको पनि नाम मलाई थाहा छैन।

भोलि थाहा पाएर तपाइँहरुलाई भन्छु है। आज साध्नै भुलेँ अब त रात परिहाल्यो। ७ बज्न लागेपछि आज म छतमा अघि बाँकी रहेको रनिङ पुरा गरेर फर्किएँ।

अनि गोडा धोएर आजको बाँकी डायरी लेख्न बसेँ। आज पीसीआर गर्ने अवसरमा मैले मिश्रजीको किताब पढिनँ।

‘सायद त्यो पुस्कत रिसायो होला। बेलुकाको सभा ७ बजेको छ, अब केही बेर अफिसको काम गरेर पढ्नुपर्यो,’ डायरी लेख्दै गरेको ल्याप्टप थन्क्याउँदै सोचेँ।

००० 

योजना माथि भनेजस्तै थियो। तर योजना अनुरुप कहाँ चल्छ र ? मोवाइल निकालेर आईपीएल पो हेर्न थालेँ। त्यो पनि बराबरीमा रोकियो सुपर ओभरमा गयो। यसबारे अर्जुन दाईसँग गफ गरेँ। त्यतिबेलै प्रकाश दाईले खाना लिएर आउनुभयो। खाने बेला भइहाल्यो।

खाना खाँदै गफ गर्यौँ। कोठा उस्तै शान्त थियो। खानापछि दुध लिन गएँ। ल्याएर मह मिसाएर पिएँ। अनि आजको डायरी सकेँ। अब केहीबेर गफ गरेर सुत्छु।

आज निकै नाचियो। दौडिइयो पनि। गलेको छु। अवस्त गुड नाइट।

भाग - १२