पाँचौ दिन : डायरीको कहानी र घामको रोश्नी

सोमबार असोज २६ गते २०७७

पाँच बज्नुअघि नै उठेँ। हिजोआज विहान चाँडै उठ्ने बानी लागेको छ। फाट्टफुट अफिसको काम भ्याएँ। र, विहानको ब्रेकफास्टमा चना–केरा खाएपछि किताब बोकेर छतमा गएँ।

झ्उलाग्दो पाठ थियो, अल्छी–अल्छी गर्दै पढेँ। पाना फटाफट अघि बढिरहेको थिएन्। आज गफ गर्ने पनि खास कोही थिएन्।

ए साँची भन्नै विर्सिएँछु – मसँग हिजो अस्ति गफ गर्ने साथीको नाम विक्रम रहेछ। उनी र उनको आमाको रिपोर्ट नेगेटिभ आएपछि उनीहरु हिजै घर गए। त्यसैले आज पढेर बसेँ। त्यसैकारण होला आज गफ गर्ने मान्छे नभएजस्तो लागेको।

अर्का शुसिल भन्ने यतै थिए, उनी गफ गर्दैन थिए। सुन्थे मात्र। त्यसैले उनीसँग फेरि गफ भएको छैन्। सायद अब पनि हुँदैन होला। पढिरहेको दिमागमा यस्तै कुरा खेलिरहँदा यसो तललिर हेरेको खाना आउने बेला भएछ।

ओर्लिएँ र खाना लिएर कोठामा गएँ। अनि सबैले खायौँ।

साढे ११ जति बजेको थियो होला। रातिको कुनै खेल हेरेको थिइनँ। पोर्चुगल, नर्वे, इंग्ल्यान्डको खेलको हाइलाइट हेरेँ। विकइन्ड भएकाले राति धेरै खेल भएका थिए।

एकछिन भिडियो हेरेर फेरि सुतेँ। उठ्दा २ बज्न लागेको रहेछ। ल्याप्टप निकालेर फेरि घोच्न थालिहालेँ। तीन बज्दा पनि खाजा नआएपछि झोलाबाट केही फलफुल र खाजा निकालेर खान थालेँ।

पौने चार बजे खाजा आयो, परौठा र मसरुम सुप। खायौँ।

मैले लेखिरहेको डायरीमा आइसोलेसन आउनुअघिको कथा पनि लेख्न मन लागिरहेका थियो।

भाइरस पोजेटिभ आउने दिनसम्मको कथा त्यसमा समेटिनेछ। नभएत ज्यानमा औषधि नै नभएको भाइरस छिर्दाको अनुभवन विना यो डायरी खेल्ले हुनेछ। लेख्ने सोच बनाइरहेको थिएँ त भ्याएको थिइनँ।

आज लेखेर भ्याएँ।

हुनतः अस्तिको दिन सुरु गरेर मात्र छोडेको थिएँ। त्यतिबेलाको संवाद भुलिसकेकाले कतिपय कुराहरु छुटे। तर जे होस्, सम्झेजति लेखेँ। लाग्छ धेरै कुराहरु समेटिएका छन्। पाँच दिन कोठामा बस्दाको अनुभव त लामो नै हुन्छ। तर सबैकुरा लेख्दा पढ्ने मान्छेलाई ल्याङ लाग्नसक्छ।

यसकारण सम्पादनका क्रममा निकै कुरा हटाएको छ। तपाइँले त्यो कुरा यो डायरीको भाग १ मा नै पढिसक्नु भएको छ। मैले अहिलेसम्म त्यहि भागको कुरा गरेको हुँ।

पाँच बजेपछि डायरी लेखिसकेँछु। अनि हावा खान बाहिर गएँ। साविककका दिनझैँ चंगा उडिरहेका थिए। वादल लागेकै थियो। उज्याला रोश्नीहरु बादलमाथीबाट उडेर कहाँ कहाँ आकाशमा विलाइरहेका थिए। वादल वरिपरि उज्यालो घेरिएको थियो। वरपर सानासाना २/४ ओटा हल्ला सुनिन्थ्यो।

मैले त्यो साँझ ठाउँ हेरेरै विताइदिएँ। पौने एक घण्टा दिमागमा के चल्यो पत्तै भएन। त्यसपछि मैदानमा गीत घन्कियो, सदाझैँ डान्स सुरु भयो।

खाना नआउँजेल डान्समै समय वित्यो। खाना खाएर भने सुतिहालेँ।

आजको दिन यसरी नै विताइदिएँ। नमस्ते, गुडनाइट।

भाग - ५