चटपटे गफ : अध्यात्म, ध्यान, ननभेज जोक्स र नामको कथा

छैटौं दिन : २०७७ असोज २७ गते, मंगलबार

विहान साढे पाँचमा उठे। एकैछिन ल्याप्टपमा खेलेरे सुतिहालेँ, अफिसको काम भने भ्याएँ। ८ बजे ब्रेकफास्ट आएपछि मात्र विक्रम दाईले बोलाउनु भयो। र, उठेँ।

विहानको खाजा खाएर हामी कोठामैं गफिन पुगयौँ।

यता दाइने साइडमा बेड बसाल्नु भएका प्रकाश दाईका ननभेज जोक्स हिजोबाट कोठामा खुब रुचाइन थालेको थियो। जबर्जस्ती हाँसो लाग्ने जोक्सले पुगेपछि मात्र म छतमा निस्किएँ।

छतमा पछाडीबाट एकजानाले बोलाए, ‘ओ शिशन बानियाँ दाई। यता आउनुनस् न।’

विकास रावल ब्रदर रहेछन्। उनले यही आएर ग्रलफ्रेन्ड बनाएका अरे। उनी पनि छेउमै थिइन्।

मेलै सुनाउनै पर्ने कुरा चाहिँ, रुम नम्बर ३०१ का केटाहरुले मेरो नाम नै शिशन बानियाँ राखिदिएका थिए। शृंखला जस्तै ग्रलफ्रेन्ड नहुने हो भने मैले यो नाम अस्विकृत गर्ने बताएँ। शिशन बानियाँ भ्लगर हुन् म होइन कसरी मिल्छ ? ऊ धनी म मध्यमबर्गी कसरी मिलो खै ?

मैले यस्ता तर्क गरे पनि उनीहरुले त्यही नामले बोलाईरहे ‘ओ शिशन दाई, ओ शिशन ब्रो !’

त्यसकै नजिता हो – माथीको बोलावट।

विकासँग अरु थुप्रै मानिस थिए। एक जना एयर ट्राफिक रहिछन्। उनी आकासमा उडिरहेका विमानको नाम भन्थिन्। विमानिस्थलमा त्यससँग जोडिएका कथा पनि सुनाउँथिन्।

प्लेनमा उनको खुबै चासो रहेछ। अर्को जना प्रहरी पनि संक्रमित भएर आएका थिए। उनी चाहिँ घाममा सुतिरहे। आईसोलेसन जोडीबाहेक त्यहाँ अन्य पाँच जना थिए। त्यसमध्येकी एक जना प्रहरी थिइन् भने अरु दुई जना ठिटा वर्डलिंकमा काम गर्ने बताउँथे।

वर्डलिंकमा काम गर्ने एक जनाले प्रहरी सहायक निरिक्षकको तयारी गर्दै रहेछन्। किताब हातमै थियो।

त्यहाँ, एक घण्टा भन्दा धेरै गफगाफ चलेपछि हामी निस्कियौँ। खाना खाने बेला भएको थियो। मैले खाना लिएर कोठामा गएँ।

खानपिनपछि आज काममा बसेँ। केही काम भ्याएँ। धेरै दिनदेखि दिउँसो काम गरेको थिइनँ। आज गर्न सकेँ, मजा आयो।

दिनभरि जसो कोठाकै दाइको कुरा सुन्दै बसेँ। विक्रम दाई बोल्न र काम गर्न चलाख हुनुुन्छ। दाई इन्जिनियर हो – मेकानिकल। इन्जिनियरको दिमाग छिटै चल्छ भन्छन्, दाईको पनि चल्दो हो।

उहाँले कुरा सुरु गर्नुभयो, ‘मलाई पनि मेडिटेसन र ध्यान चाहिँ मनपर्छ। तर ध्यान गरेपछि मानिसको दिमागै अर्को हुुुुँदो रहेछ। अब मलाई मासु नखाई हुँदैन। ध्यान गरेपछि मान्छेले खानै छोड्दो रहेछ। अब त्यसरी त कहाँ हुन्छ ! अबुई मलाई मासु खानै मन लाग्न छोडेयो भने ?’

उनको सवालमा धेरै तर्कहरु सिर्जना भए। अर्जुन दाईले ध्यनको अनुभव र कुराहरु सुनाउनु भयो। अर्जुन दाई पछिल्लो दुई वर्षयता ध्यान गर्दै आउनु भएको रहेछ।

कुरा गर्दै गर्दा हिन्दु, बौद्ध, जैन सम्म पुग्यो। कसरी बैद्ध धर्म विश्वमा फैलियो। कसरी हिन्दु धर्म मासिँदै गयोँ। भारतमा कसरी मुस्लिम समुदाय फैलियो।

पहिले समृद्ध विहार कसरी अहिलेको अवस्थासम्म पुग्यो ? मलाई यसबारे केही ज्ञान थिएन्। उहाँले यस्ता कुराहरु सुनाउनु भयो। अनि दाईले पाप र पुन्यको लिमिटेसन पनि बताउनु भयो।

पाप र पुन्यबारे मलाई उहाँको तर्क मन पारेको थियो। तर धर्ममा त्यसको व्यवहारिक प्रयोग हुन्छ भन्ने चाहिँ विश्वास थिएन्। धर्म र अध्यात्म धेरै गहिरा चिज हुन्।

यसबाट निष्कर्ष निकाल्न उत्तिकै गाह्रो हुन्छ। तुलनात्मक रुपमा हाम्रो भन्दा अर्जुन दाईको ज्ञान धेरै भएझैँ लागेपछि हामी उहाँको कुरा सन्थ्यौँ। र मनन गर्ने कोसिस गथ्र्यौँ। यस्तै कुराहरु भयो।

सानोसानो तर्क राखे पनि मैले धेरै सुन्नमै बल गरेँ। विक्रम दाईले आफ्नो अडान कायमै राख्नुभयो। अध्यात्म उहाँलाई मन पर्यो तर साधु बन्न मनपरेन।

गफमा मजा आइरहेको थियो। म यता काम पनि गर्दै थिएँ। २ बजेपछि खाजा खायौँ। आईसोलेसनबाट दिने खाजा अझै आएको थिएन्। गफगाफ चल्दै गर्दा, सभा तीनमा खाजा तयार भएको सूचना आयो।

बिक्रम दाईले लिएर आउनु भयो। ननभेजलाई मासु चिउरा। भेजलाई स्यान्डविस र मेवा। खायौँ। हाम्रो आज दिनभरिको गफगाफको जड पनि त्यही खोकुरा थियो।

कोठामा दुई भेज र तीन ननभेज थियौँ।

खाजापछि म छत तर्फ लागेँ। केहीबेर घोत्लिएर फर्किएँ। अफिसको काम सकेको थिइनँ। फाइनल गरेर पठाएपछि फेरि फ्रि भएर छतमा गए।

आज खै किन हो रनिङ गर्न मन लाग्यो। सँधै कमजोर फिल गरेर पनि होला शारीरिक अभ्यासमा रुची जागेको थिएन्। आज छतमा करिब १०/१२ फन्का लगाएँ।

छत निकै ठूलो छ। त्यसैले निकै गलेँ।

‘एकै दिन धेरै गर्नु हुँदैन,’ बिक्रम दाईले छेवैबाट भन्नुभयो, ‘अब भोलि पनि गर्नुहास्।’

म पनि रोकिएँ। सोनो ग्रुपमा कुराकानीका लागि मिसिएँ। यहाँ थाहा भयो, विकास भाइको ग्रलफ्रेन्डको कोरोना नेगेटिभ आएछ। उनी भोलि फर्कने भइन्।

तर विकासको रिपोर्ट आएको रहेनछ। उनी चिन्तामा थिए। र, पनि उनले साँझमा रमाइलोसँग गफगाफ गरे।

केही समयको अभ्यास र गफगाफपछि ७ बजे म कोठामा झरेँ र डायरी लेख्न थालेँ।

०००

आज विहान भजन बज्यो तर दिउँसो गीत बजेन। सायद नर्सहरु व्यस्त थिए होलान्। साँझमा पनि गीत बजेन। वातावरण सुनसानप्राय नै रह्यो। त्यसैले बाहिर जमघट भएन्।

सुन्नमा आयो गीतले नयाँ आउने मानिसलाई डिस्टभ भएछ त्यसैले बजेन !

म चाहिँ राति खाना आएर आईपीएल हेर्दै सुतेँ।

हवस्त आजलाई गुडनाइट !

भाग - ७