आठौं दिन : एउटा अल्छे केटोको दैनिकी

२०७७ असोज २९ गते, बिहीबार

आज डायरी लेख्न भ्याइनँ। एउटा अल्छे मानिसका हिबासले सोच्ने हो भने आजको दिन असाध्यै व्यस्त रह्यो। विहान साढे ४ मा उठेर अफिसको सामान्य काम भ्याएँ। तर साढे ६ बजे काम सकिहालेँ।

त्यसपछि फेरि सुतेँ। हिजोआज धेरै सुत्न मन लाग्न थालेको छ। छतमा गएर रनिङ गर्न थालेको दुईतीन दिन भइसेको छ।

शरीर फेरि गल्न थालेको छ। त्यसैले बिहानभरी सुतेँ। दाईले ब्रेकफास्ट र चिया बेडमै ल्याइदिनु भयो। चना र कुकिज थियो। चना खाएँ।

मलाई बिहानै कुकिज खान मन पर्दैन्। चियासँग चना निलेँ र फेरि सुतेँ। आज विहान छतमा गइनँ। विक्रम दाई अर्जुन दाईसँग गफ गर्दै हुनुहुन्थ्यो।

अर्जुन दाईले ध्यानको अभ्यास गर्नुहुन्छ। उहाँलाई बौद्ध, जैन, हिन्दु धर्मसहित आर्य संस्कृतिको विकाससम्मको ज्ञान रहेछ। सुन्न खुब मजा आउँछ। उहाँले धेरै कुराको संयोजन गरेर भन्न सक्नुहुन्छ।

म सुतेर सुनिरहेँ। प्रकास दाईको ननभेज जोक्स आज पनि थपियो। कोहीबेला सुतेर जोसिएको बेला उठेर – म सहमति र विमती जनाउथेँ। अनि फेरि सुत्थेँ।

यसो गर्दागर्दै पौने ११ बजेछ। आज विहान सुत्दा सुत्दै केही गर्न भ्याइनँ। उठेर वाथरुम छिरेँ। फर्किएर छतमा गए नुहाउनका लागि लोमो लाइन लाग्नुपर्ने थियो। अल्छी लाग्यो फर्किएँ, खाना लिएर आएँ।

च्याउको तरकारी, मुसुरी दाल, टमाटरको अचार मुलाका चाना र भात। न्नभेजलाई चिकेन थियो। सबैले खायौँ। कोठामा दुई मात्र भेज थियौँ। अर्जुन दाई र म।

खाएर म नुहाउन लागेँ, तर भिड उस्तै। लुगा साइडमा राखेर रमिता हेर्न थालेँ। उही चन्दागिरी, शिवपुरी, चोभा र पर देखिने फुलचोकीको डाँडा।

त्यसबाहेक चर्का घाममा चलिरहेको वासना नआउने बतास र अस्पतालअघि नयाँ बजार र विभुवन विश्वविद्यालयको जमिन। आँखा र दिमाग भुल्याउने कारण थिए।

नयाँबजारबाट यात्रु लिएर हिँडेको विजोर नम्बरप्लेटको गाडी रत्नपार्क पुगेर फर्किएर खाईपुग्यो होला नुहाउने पालो खाएन। त्यसैले अर्को तर्फ गएँ।

बिक्रम दाई सुतिरहनु भएको थियो। साइडमा अर्को ओछ्यान पनि थियो। म त्यही अर्को ओछ्यानमा पल्टिएँ। केही बेर सुतेपछि पसिना आउन सुरु भइहाल्यो। त्यतिकै निदाएँछु।

निकै बेरपछि ब्युझिँएर फेरि बाथरुम चिहाउन गएँ। खालि भएछ। बल्ल छिर्न पाइयो।

थाहा पाउनु भयो हाला नि म आज कति विजी थिएँ। नुहाउनका लागि समयसँग तीन घण्टा जुद्न पर्यो। त्यसपछि नुहाउन र कपडा धुन एक घण्टा।

कपाल लामो छ सुकाउनु परिहाल्यो। चिसो कपाल कोर्यो भने हाँगा फट्छ त्यसैले नसुकी कोर्न पनि त भएन्। सुकाउन थालेँ।

त्यसैक्रममा, कैलालीका कीर्तिपुर बस्ने एकजना साथी भेट भयो। उनलाई कोरोना सार्दिने ‘भिलेन’ चाहिँ एकजना सरकारी जागिरे हुन् रे। भलाई उनको भिलेन भन्न शब्द सुनेर निकै हाँस उठ्यो। मैले पनि मेरो भिलेन सम्झिएँ। उनी चाहिँ अंकलसँग यहाँ आएका रहेछन्। कपाल सुकुन्जेल गफ लगाएँ, सुनेँ।

फर्किएर कोठामा आएँ र मिश्रको किताब पल्टाएँ। आज खाजा रोटी र केराउको तरकारी थियो। हात चिल्लो बनाउँदै खाएँ। खाएर पढ्न थालेँ।

पाँच बजेर नाघेपछि छतमै उक्लिएँ। यसबीच केही समय सामाजिक सञ्जालमा पनि बिताएँ।

छतमा गएपछि फेरि सुरु भयो नोस्टाल्जिक गफ – महेन्द्र राजमार्ग, रेलवेमार्गदेखि कोरोनाको एन्टीबढी र भ्याक्सिनसम्म। सबैले आआफ्ना तर्क राखे।

साँझमा रनिङ गर्न थालेको आज चौथो दिन हो। आज पनि कन्टिनिउ गरेँ। १० फन्का।

आजको दिन झ्याउ भयो। पटक्कै गीत बजेन।

हिजो त एक्लै भएपनि एकछिन नाच्न ट्राई मारेको हो, आज त त्यो पनि जाँगर चलेन।

अभ्यास सकेर हातगोडा धोएँ। एकछिन बसेर खाना खाएँ अनि आईपीएल हेर्न थालेँ।

पहिलो इनिङ सकिएपछि सुतेँ। हवस्त आजलाई बाइबाई मेरो प्यारो डायरी।

भाग - ९