बेचैनी र सबैलाई चकित बनाउने खबर

दशौं दिन : २०७७ कार्तिक १, शनिबार

आज एउटा हाँस्यास्पद खबरका साथ उठेँ। सुरुमा त्यही सुनाउँछु।

म लगायत यहाँ आएका सबै विरामीलाई आएकै दिन दिइने गरेको एउटा अनौठो औषधि हो – कालो औषधि।

यो हेर्दा कालो छ। ठ्याक्कै बाख्राको बड्कौँला करणको। साइज भने पूर्ण  गोलाकार छ। बड्कौँला अण्डाकार हुन्छ। खाँदा ल्वाङ–मरिच खाएजस्तै पिरो छ। चुसेर खानुपर्छ।

आइसोलेसनमा बसेका नर्सका अनुसार यो औषधि अरु ठाउँमा पाइँदैन्। यसले मानिसको इम्युनिटी बढाउन सहयोग गर्छ रे ! आज फेरि बिक्रम दाजुले नर्सलाई फोन गरेर त्यो औषधिको बारेमा सोध्नुभयो।

उताबाट जवाफ आयो, ‘यो त कहिँ पाइँदैन। यहिँ मात्र पाइने हो।’

‘अनि किन बाहिर नबेच्नु भएको त। सबैले खान्थे होलान् नि !’

‘कहाँ बेच्नु यो औषधि त ट्रायलमा छ। यहाँ विरामीहरुलाई दिएको हो।’

‘हैट ! ट्रायल पो ?’ दाईले छक्क पर्दै सोध्नुभयो, ‘अनि यस्तै यस्तै काम गर्ने औषधि बाहिर फर्मेसिमा पाउँदैन्।’

‘यहि चाहिँ होइन, इम्युनिटी केयर भेन्ने पाउँछ। काम यस्तै हो, त्यो चाहिँ डल्ला हुँदैन क्याप्सुल हुन्छ।’

दाईले गफ यस्तै भएको फोनपछि सुनाउनु भयो। त्यसपछि हामी विभिन्न जोक गर्दै हास्यौँ। हामीलाई तर ट्रायल पो गरिँदै रहेछ।

साउथ इन्डियन मुभीमा मुसामाथी औषधि टेस्ट गरेको देखाइन्छ नि त्यस्तै – सबैजाना गलल हासे। मैले पनि हाँसो मिलाएँ। अर्जुन दाईले पनि यस्तै जोक गर्नुभयो।

आज बिहान पनि ब्रेकफास्ट आएपछि मात्र हो म उठेको। ब्रेकफास्टमा चना र कुकिज थियो। जोक सुरु हुँदा मैले खाजा खाइसकेको थिएँ। यो कालो औषधि चाहिँ विहान र बेलुका खानापछि चुसेर खानुपर्ने थियो। तर हत्पत नगल्ने भएकाले लामो समयसम्म जिब्रोमै लुकामारी खेलिरहन्थ्यो।

ट्रायल नै भएपनि औषधिप्रति एक किसिमको भरोषा उत्पन्न भइसक्यो। दुइटा साना साना गेडा छानेर निकालेँ र मुखमा च्यापेँ। एकछिन गफमै भुलिएपछि चैतन्य मिश्र निकालेर घोत्लिन थालेँ। आज विहान अफिसको काम गरिनँ। खासै थिएन पनि।

अहिलेसम्म नेट चलाएको थिइनँ। फेबसुक खोलौँ खोलौँ लागिरहेको थियो। तर किताबमै ध्यान केन्द्रित गरेँ।

फेरि एकैछिनमा ब्रिकम दाईले भनेको कुरा खेलिहाल्नु पर्यो भन्ने लाग्यो। ल्याप्टप नजिकै पुगेँ।

मलाई याद आयो। अहिले मलाई त्यो कथा लेख्न मन लागेको होइन। बरु यो पुस्तक नपढ्न मन लागेको होला।

पढ्न बस्दा मलाई कहिलेकाहिँ यस्तै हुन्छ, के गरौं कसो गरौँ भन्ने लाग्छ। त्यति बुझिसकेपछि चाहिँ पढ्नै बसेँ। केहि छिनपछि मलाई यताउताको साउन्डले डिस्टर्ब गर्यौ।

बाले हेरिरहेको केकी अधिकारीको फिल्म, बिक्रम दाईको लाउड गफ र अर्जुन दाईको युट्युब भिडियोले डिस्टर्ब गरिरहेको थियो। तर यो डिस्टर्ब भन्ने कुरा पनि पुस्तक पढ्दा मात्र हुने।

फेबसुक चलाउँदा, च्याट गर्दा, ट्वीटर, युट्युब र टिकटक चलाउँदा पनि हुनु नि – एसो सोचेँ पढ्दामात्रै किन डिस्टर्ब हुनु होला ?

ल्या ! पढ्दा पढ्दै ध्यान त कतातिर पुगिसकेछ। किन डिस्टर्ब भएँ भनेर सोच्दा सोच्दै मन त्यतै पुगेको पत्तै भएन। त्यतै भुलिएँ।

दुई तीन पन्ना पढेको त दिमागमै बसेन छ। पढेजस्तो लाग्ने ठाउँबाट फेरि दोहोर्याएर पढेँ। यसपटक ध्यान लगाएरै पढे।

केकी समयपछि ३०४ नम्बरको ठकुरी भाई, ‘के छ दाई खबर ?’ भन्दै आइपुगिहाले। उनी आएपछि इग्नोर गरेर पढ्नु पनि भएन। परीक्षा पनि थिएन्। फेरि गफमा भुल्लिएँ।

उनी चाहिँ अल्छि लागेर आएका रे। ‘क्यारेम खेल्नु नि अनि,’ मैले समाधान बताएँ।

‘जाऔं न त !’ ब्रोले त मलाई नै पो सोध्यो। अन्तिममा मै फसेँ।

‘खोज्दै जाँदा २०२ नम्बर कोठामा रहेछ बोर्ड खेल्न थाल्यौँ।’

केही बेर खेलेपछि म जोगी भएँ। त्यसैले कोठामा फर्केँ। मसँग सँगै ठकुरी भई पनि आयो।

‘अर्को दाईको फोन आयो। एक्लै के खेल्नु भनेर हिँडेको,’ उसले सुनायो।

‘कस्तो मुलंखरे मान्छे रैछ ! खाली डिस्टर्ब मात्र गर्छ,’ सोचेँ तर भनिनँ।

फेरि खेल्न गयौँ। यसपटक भने उसलाई मजाले हराएँ।

तीन बोर्डमै गेम खाएँ। अनि उसको पनि चित्त बुझेछ क्यारे बाटा लाग्यो।

खाटमा ढल्किएर पढिरहेको थिएँ। प्रकाश दाईले खाना लिएर आउनु भयो।

अरु सेम, तरकारी चाहिँ च्याउको। मिठो मानेर खाएँ। एसो सुँघेको अलेली गन्ध आउँदै रहेछ। मुखको कालो औषधि सकिएको थिएन। थोरै बाँकी थियो, थुकिदिएँ। र, खाना खान थालेँ।

खानापछि भने विहानको घटनासहित डायरी लेख्नुपर्यो भन्ने सोचेँ। ल्याप्टप निकालेँ। तर लेख्ने जाँगर चलेन। १२ बजेको रहेछ। आज बिहानैदेखि नेट चलाको थिएन्। त्यसमाथि वाइफाई फिट्टो चेलेपो ! त्यसैले डाटा किनेँ। एक जीबी।

फेसबुक खोलेँ। अनि एकछिन ट्वीटर। त्यसपछि एकछिन अफिसको काममा भुलेँ। जुन कामका लागि ल्याप्टप निकालेको थिएँ। त्यो चाहिँ पनि गर्न मन लागेन। थन्क्याएँ। र, मिश्रको किताब पल्टाएँ। यो किताब सुरुमा जाँगाका साथ पढ्न सुरु गरेको थिएँ।

तर एक घण्टा नपढ्दै अल्छि लाग्यो। ३÷४ दिनसम्म अल्छि लाग्यो। कोरोना लागेपछि भने नपढेको अरु किताब बाँकी थिएन्। यहि एउटा मात्र बाँकी थियो त्यसैले त्यही बोकेको थिएँ। तीन दिनयता भने जाँगर चलिरहेको छ। पढ्न बसेँ।

२ बजेसम्म पढेपछि सातु खाएर छतमा उक्लिएँ। पढ्न भन्दा घाममा सुत्न शरीरले चाह्यो। शरीरले भनेकै मानेँ। एकछिन सुतेर केहीबेर पढेँ। यो क्रम ३ पटक जति चल्यो होला। घाम अस्ताउने बेलामामा भने सिरानी र म्याट लिएर कोठामा झरेँ।

अन्ततः आजको डायरी लेख्न थालेँ। यति लेखिसकेपछि ठ्याक करेन्ट आयो। अब सायद गित सुरु हुन्छ होला। म चाहिँ छतमा १० राउन्ड रनिङ गरेर मात्र नाच्न जान्छु। साचेँ।

०००

भने अनुसरै, करिब १० राउन्ड रनिङ सकेर तल ओलिएँ। तर गीत बज्दाबज्दै रोकियो। भेला हुँदै गएका हामी फेरि फर्किएर कोठामै गयौँ। म अफिसको कामतिर लागेँ।

थोरैतिनै काम भ्याएपछि फेरि गीत बज्न थाल्यो। म फेरि गएँ र नाच्न थाले। फर्किएर बाहिर वर्डलिंकले राखेको फ्रि वाइफाई कनेक्ट गर्दै थिएँ।

केही समयसमै चल्न थाल्यो। एक दुईवटा खेलको हाइलाइट सम्म हेर्न भ्याएँ। तर त्यसको रेन्ज म बस्ने कोठासम्म थिएन।

वाईफाइ चलाउन परे त्यहीँ बसेर चलाउनु पर्ने रे ! कस्तो अचम्म ! साध्य हुन्छ त ?

साध्य नहुने देखेर, कोठामा आएर मोलाइल डेटाबाडै केही काम सकेँ। र, खाना खान थालेँ। खानापछि दुध लिएर आएँ। अब एउटा मात्र काम बाँकी थियो त्यो हो ब्रस गर्ने। बाँकी एउटा काम पनि किन ढिलो गर्ने ? फत्ते गरिहालेँ। र, डायरी लेख्न बसेँ।

रनिङ जानुअघिको डायरी लेखिसकेको थिएँ नै। त्यसपछिको पनि झट्पट लेखिहालेँ। सवा ९ बजेको थियो। फेसबुक कमै चलाएको थिएँ आज।

अब एकछिन अनलाईन बस्छु र सुत्छु।

त्यसपछि सुतेँ। साथीहरु पनि सबै जना सुत्नुभयो। विक्रम दाई र अर्जुन दाई मोवाइल चलाउँदै हुनुहुँदो रहेछ। ठूलो स्वरमा ‘ओहो ....!’ भन्दै बिक्रम दाई उठ्नुभयो।

हामीले के भयो भन्यौँ।

‘पीसीआर नेगेटिभ आयो नि !’ दाईले भन्नुभयो। मैले ल बधाई भनेँ। सबैले बदाई दिए।

दाई समाचार सुनाउन दगुर्नु भयो। यसो २÷३ ओटा कोठामा पुगेर आउनुभयो होला। हाम्रो निद्रा पुरै गायब भो।

यता सँगै स्वाब दिएको अर्जुन दाईको भने रिपार्ट आएको थिएन्। अलि पछि मात्र आयो तर उहाँको भने पोजेटिभ। कस्तो विस्वाद !

एकजनाको पोजेटिभ एक जनाको नेगेटिभ !

‘आ.. २ दिन ठिलो त हा। जितिन्छ कोरोनालाई,’ प्रकाश दाईले अर्जुन दाईलाई सान्त्वना दिनुभयो। अर्जुन दाई पनि अशान्त त हुनु भएको थिएन। आशावादी त हुनुहुन्थ्यो नै तर पनि पोजेटिभ नै आयो।

तर अब दुई दिनपछि आइसोलेसन सेन्टरबाट बाहिर हिँड्दा पनि कोरोना नसर्ने चिकित्सकले बताउँदै आएका छन्।

हामी यस्तै कुरा, तर्क गर्दै सुत्यौँ।

भाग - ११