गीतको लिस्ट र काेराेनाको डर

३ कार्तिक २०७७, सोमबार

हिजो र आज बिहान जित बहादुर बोहरा बाजेले दिक्क लगाए। तिनै स्याउवाल बाजे के त ! विहानै उठेर धान्धान र धुन्धुन गर्छन उनी। हामीलाई डिस्टर्ब भइरहेको थियो।

विहानै उठेर मोवाइलमा गीत पो सुन्न थाले। मलाई निद्रा लागिरहेका थियो, रै पनि उठेँ। साढे पाँच भएको रहेछ।

फेरि सुतौं बत्ती बलेको छ, निद्रा विच्किसक्यो। त्यसैले ल्यापटप निकालेर घोच्न थालेँ। विहानको काम धेरै बेर लागेन, सकिहालेँ।

आजको विहान सदा भन्दा फरक थियो, अर्कै। सबै जना चुपचाप तर जित बहादुर बाजे मात्र गीत सुनिरहेका।

सबै सुतेका बेलामा ठूलो स्वरमा गीत सुन्न त नहुने हो, उनमा कमन सेन्सको अभाव देखियो। हाम्रो स्वतन्त्रताको त मतलबै भएन नि होइन ?

दिक्क लाग्दो पारामा प्रकाश दाई र अर्जुन दाई पनि उठ्नु भयो। एकलट विहानको गफ सुरु भयो। हामीले साधारण विषयमा गफ गर्योँ। म छतमा जाने तरखरमा थिएँ। खाजा आयो। त्यसअघि करिब २० मिनेट मिश्रको किताब पढेँ।

चना खाएर काइँयो कपालामा भिरेँ। अनि छतमा गएँ। त्यहाँ घाम लागिसकेको थियो। योगा गर्ने मानिस भेला भएर बसिरहेका थिए। म कपाल कोर्न थालेँ। आज निकै आकाश खुलेको छ। 

परिपरिका डाँडाहरु प्रष्ट देखिन्छन्। तिनै डाँडाहरु ब्याग्राउन्डमा राखेर सामाजिक दुरी पालना गर्दै योगा गरिरहेको फोटो र भिडियो खिचेँ। केहीबेर छतमा निस्किएका मनिसहरुसँग गफिएँ र साढे ९ बजेतिर ओर्लिएँ।

कोठा सुनसान थियो। जस्तो पहिले घट्टेकुलोमा हुन्थ्यो। आज यहाँ त्यस्तै थियो। आइसोलेसनमा नबसेर आफ्नै कोठामा बसेको फिल भइरहेको थियो। अरुबेला हल्ला हुन्थ्यो मानिसहरु वरिपरि हुन्थे। आज एकान्त, सुनसान।

आज ति डोल्पाली बालाई लिइए प्रकाश दाई स्टार अस्पताल जानुभएको थियो। उनलाई आफ्नो रिपार्ट नेगेटिभ आउँछ भन्ने लागेको थियो। त्यसैले उहाँ आइसोलेसनमा कम बस्नु परोस भनेर चेक गराउन जानु भएको थियो।

प्रकाश दाई चाहिँ उहाँलाई पुराउन जानु भएको रे। म आज मजाले फेसबुकमा रमाउन थालेँ। ग्रुप च्याटमा आएका म्यासेज हेरेको थिइनँ। ३÷४ पटक चलाउन खोज्दा पनि खै के मिलिरहेको थिएन।

२÷३ दिन नै भएको थियो। आज सप्पै हेरेँ।

दशैंका शुभकामना पनि आउन थालेछन अब त। कसैका गीत, कसैका गजल र कसैका भावना तर सबैमा कोरोना मिसिएका थिए।

महान् चार्डको शुभकामना दिँदा पनि महामारीको चेतावनी जस्तो पो लाग्ने। कति सुनेँ कति सुनिनँ।

त्यसबाहेक पनि फेसबुकमा झुमिरहेँ। सबैको डे चेक गरेर भ्याएँ। पोस्टमा रियाक्ट र कमेन्ट गरेँ। शान्त वातावारणको इन्जोय फेसबुक चलाएर गरेँ। पढेर गरेको भए हुनेरहेछ। बुद्धि पछि मात्र आयो जब विहानको खाना खाने बेला हुन लाग्दा दाई र बाजे आउनु भयो।

बेलुका रिपोर्ट आउने आशामा उहाँहरुले चेक गराउनु भएको थियो। खाज खाना खाएपछि पनि म छतमा गइनँ। मिश्रको किताबका पाना सक्न थालेँ। तर साइडमा गफ सुरु भयो।

धेरै पढ्न सकिनँ। ठकुरी भाई सहित पल्लो कोठाका अन्य दुई जना पनि प्रकाश दाईको जोक्स सुन्दै बसिरेका थिए। त्यसैबीच ठकुरी भाइले क्यारेम बोर्ड खेल्न जाउँ भन्न थाले। म पनि गएँ।

आज भने उनको सेखी झरिदिएँ। तीन खेलमा तिनै सेट जितेँ। दुई पल्ट निल खुवाएँ भने एक पटक उनले पनि ६ अंक ल्याए। मनमनै लाग्दै थियो, अहो ! म पनि एक्स्पर्ट भएँ कि क्याहो ?

तर हैन उनी खेल्नै नजान्ने थिए। तुलनात्मक रुपले म जान्ने भएँ। तीन गेम जितेपछि खुसी हुँदै फेरि कोठामा फर्केर फेसबुकमै झुम्मिएँ। फुलमा भवँरा झुम्मिएसरी।

त्यसको केही समयपछि अफिसको काममा खर्चिएँ। साविक समयमै खाजा खायो। लिएर आएँ। रोटी र आलु–केराउको तरकारी आजको खाजा थियो। खायौँ। खाइसकेर सबैजना बाहिर जानुभयो। म आज युट्युब चहार्न थालेँ।

आधा हेरेपछि थाहा भयो। यो फिल्म त अस्ति हेरिसकेको हो। अर्को निकालेर हेर्न थालेँ त्यो पनि हेरिसकेको। फेरि हरेँ। बाँकी समय नयाँ गीतमा रमाउन थाले। बीचमा केही बेर पढ्न पनि बसेँ।

यसैबीच हिजो मात्र भेट भएका एक जना मित्रसँग आज पनि भेट भयो। नाम भने आज मात्र थाहा पाएँको। उनी आफ्नो भाई र भाइको साथीसँग आएका रहेछन्।

फेसबुकमा जोडिन चाहे। अनमोल पण्डित रे, उनको नाम। एड गर्ने अप्सन थिएन। हेल्लो लेखेर म्यासेज पठाएँ।

उनले रिक्वेस्ट पठाए। उनले चाहिँ आफ्नोमा रिक्वेस्ट पठाउन नमिल्ने बनाएका रहेछन्। मैले पनि त्यस्तै बनाएको थिएँ। तर हटाएर सबैले रिक्वेस्ट पठाउन सक्ने बनाएपछि उनको रिक्वेस्ट आएको थियो।

करिब साढे पाँच बजे ठकुरी भाई छतमा जाऔं भन्दै आए। एकै छिन मात्र छतमा गएर फर्कियौँ। मैदानबाट बाँसुरी र मादलको धुन बरिरहेको थियो। थप्पडी मार्दै सुनेँ।

आज एउटा काम गर्ने सोचिरहेको थिएँ। हिजो म्युनिक बजाउन र नाच्नेको तालमेल नमिल्दा नाच्न गाह्रो परिरहेको थियो। त्यसैले त्यो तालमेल मिलाउनका लागि मैले गीतको लिस्ट तयार परेर दिने निधो गरेँ।

त्यो अस्ति भनेको थिएँ नि, र्याप हान्ने भाई। ऊ सँग मिलेर गीतको लिस्ट बनाएँ।

१. यानी माया छुटिन सारो सारो..., २. ललिपप लागे लु.... यस्तै यस्तै १०÷१२ ओटा गीतको लिस्ट तयार भयो। तल्लो फ्लोरमा बस्ने दिदीहरुले राई झुमा र बियर सड्काउने दुई वटा गीत फर्माइस गर्नुभयो। त्यो सहितको लिस्ट रिसेप्सनमा फोन गरेर टिपाएँ।

यता बाँसुरी म्यानले सँयौ थुँगा बजाउँदै आफ्नो काम सके। म चाहिँ सँदाझैँ रनिङ गर्न छतमा निस्किएँ।

तर आज धेरै रनिङ गरिनँ। तल गीत बज्न सुरु भइसकेको थियो। म मिसिन गइहालेँ। कोठाका चारै जना नाच्न थाल्यौँ। अरु धेरै थिएँ।

आज धेरै रमाइलो भयो। नाच्ने ग्रुप ठूलो थियो। मैले हल्ला धेरै नगर्न अनुरोध गरेँ। केटाहरु नाच्न पाएपछि धेरै हल्ला गरिदिन्छ र अरुलाई डिस्टर्ब गर्छन्। केही मानिसलाई चित्त बुझेनछ सायद उनीहरु हिँडे। हामी नाचिरह्यौँ...

पौने एक घण्टा नाचिएछ। खुब मजा आयो। सभा ७ बजेतिर रुम फर्केँ। एकछिनमा प्रकाश दाई र अर्जुन दाई पनि फिर्नुभयो।

‘हिजोको पीसीआर रिपोर्ट आज आउनुपर्ने थियो। अझैसम्म आएन त ?’ मैले सोधेँ।

‘हो हुन त। तर आएन,’ प्रकाश दाईले भन्नुभयो। त्यसको कही छिनपछि मोवाइलको स्क्रन उज्यालो भायो, बल्यो। म्यासेज आएको रहेछ।

‘अहो ! रिपोर्ट आएछ’ भन्दै नोटिफिकेसन बार खोलेर हेरेको एनटीसीको म्यासेज रहेछ।

‘रिपोर्ट आयो दाई÷भाई÷ब्रो’ भन्दै आज दिउँसैदेखि धेरै जनाले सोधिरहेका थिए। म भने निरुत्तरित थिएँ।

गर्न त निकै जनाको सँगै गरेको थियो। तर मलाई मात्र धेरैले सोधेको जस्तो लागि रहेका थियो। आज निकै बेरसम्म मोवाइल चेक गर्दै बसेँ तर रिपोर्ट आएन। यही रिपोर्टबारे कुरा गर्यौ।

आज थप एउटा हल्ला चलेको छ। नेपाल सरकारले हिजो(आइतरबार, २ गते कार्तिक)बाट आइसोलेसनमा बसेका मानिसको पैसा लिने भएको छ रे। अनि आजबाट कोरोना टेस्ट पनि नहुने रे।

मन लाग्नेले आफैं चेक गर्न सरकारले भनेको छ रे। अब हाम्रो के हुन्छ ? कति खर्च गर्नुपर्छ भन्नेबारे केही सूचना थिएन्। दिनको दुई हजार रुपैर्या तिर्नुपर्ने भन्ने आईसोलेसनको नियम छ भन्ने सुनेको हो।

त्यसमाथी अब १० दिनभन्दा धेरै आइसोलेसनमा नराख्ने रे। लौ परेन त फसाद अब के गर्ने होला भनेर म आत्तिएको थिएँ। दोधारमा परेका कुराहरु सुनेर त्यो दिन सुतियो।