१३ औं दिन : २०७७ कार्तिक ४ गते, मंगलबार
विहे कहाँ हुन्छ नि लगन जुर्दैमा...
जिन्दगी जानेभो रिपोर्ट कुर्दैमा ।
यो माथीको सायरी मैले आजै रचना गरेको हो। आजको दिन सायरीको दोस्रो सेन्टेन्स जस्तै भयो, ठ्याक्कै। पहिलो वाक्य चाहिँ भाका मिलाउन लाई मात्र राखेको हो।
यो कुरालाई घटना क्रम मिलाएरै बुझौं।
कोरोनाको रिपोर्ट कुर्दाकुर्दै हिजोको दिन वित्यो। आज ९ बजेसम्म आउला भन्ने आशाले निकैबेरसम्म सुतेँ। अझ भनौं रिपोर्ट आउला अनि त्यसै अनुसारको योजना बनाउँला भन्ने मनमा लागेको छ।
त्यसैले विहानको काम त्यतिकै रह्यो। प्रकाश दाई उठेदेखि नै टेन्सनमा देखिनुहुन्थ्योे। उहाँ म भन्दा एक दिन अघि आउनु भएको हो। एक दिन अघि नै जानुहुन्छ।
सुरुमा उहाँको सिटी भ्यालू २३÷२४ भएकाले चाँडै निको हुने आशा थियो। दाईको अस्तिदेखिनै गन्द आउन थालिसकेको थियो।
त्यसैले उहाँले यहाँबाहेक स्टार अस्पतालमा पनि स्वाव दिएर आउनु भएको रहेछ। आज दुवैतिरको रिपोर्ट आउनुपर्ने हो। ९ बजेसम्म त रिपोर्ट कुर्नै पर्यो।
विहानको खाजा खाएपछि म मिश्रको किताब निकालेर पढ्न थालेँ। पढ्न पटक्कै मन लागेन।
यहाँ आएको १२ दिनसम्म कुनै टेन्सन थिएन्। तर जाने बेलामा पनि कोरोना निको नभए के गर्ने भन्ने दोधार र तनाब सुरु भयो।
घरबेटीलाई के भन्ने, छिमेकीलाई के भनेर चित्त बुझाउँने ? सबैलाई केही न केही भनेर चित्त बुझाउन सकिएला तर आफ्नै मनलाई चाहिँ के भनेर फकाउने ?
यस्तै, भावनाले प्रकाश दाईलाई पनि तनाब भएको हुनुपर्छ, उहाँले दोस्रोपटक स्टार अस्पतालमा फोन गर्नुभयो। फोकल पर्सनले १ बजे मात्र रिपार्ट आउने बताए।
तनाबमा देखिनुभएका प्रकाश दाईले आज नै आइसोलेसनबाट डिस्चार्ज माग्नुभएछ। भित्र आएर भन्नुभयो।
‘अहो हामीलाई यहाँ बस्न नमजा हुने भइगो नि,’ उहाँको निर्णय सुनेर मैले भने।
‘अब यस्तै परिगयो, के भन्ने र खै !’ दाईले भन्नुभो।
‘अर्जुन दाई तपाइँ चाहिँ कहिले जाने ?’ मैले अर्को दाईलाई सोधेँ।
‘मेरो त आज १५ दिन पुगिसक्यो त। आज जानेँ,’ उहाँले पनि त्यसो भनेपछि म झसंग भएँ।
१३ दिनसम्म सँगै बसियो, गफ गरियो, वादविवाद गरियो मित्रता किनै गाढा भइसकेछ। तर मैले अर्जुन दाईको नाम भने गलत बुझेको रहेँछु। नर्सले डिस्चार्ज लिस्टबाट नाम पढेपछि पो उहाँको नाम थाहा भयो।
‘तपाईंको नाम अर्जुन होइन ?’ मैले उहाँलाई सोधेँ। उहाँले दाईले ‘होइन ’ भन्नुभयो।
अर्जुन भन्ने नामसँग झन्डै मिल्ने गरि उहाँको नाम त अर्कै पो रहेछ।
मैले सोधेँ उहाँले हास्दै ‘हो त नि’ भन्नुभयो। मैले यत्रो दिनबाट गलत नाम बोलाईरहेको रहेछु।
फेरि नाममा के राखेको छ र ? भन्ने प्रश्नले मनमा समाइहाल्यो। यो विषयलाई त्यत्तिकै छोडिदिएँ।
आज विहान मैले न मैले घाम तापेँ न मिश्रको किताब पढेँ न अफिसको काम नै गरेँ। सबै भुलेर कोरोना रिपोर्टको पछि लागेको थिएँ। चिन्ता लिएर हुने त केही पनि होइन तर त्यसै चिन्ता बढिरहने।
दशैं आइसक्यो। सपिङ केही गरेको छैन। अफिस विदा माग्ने कि नमाग्ने दोधारमा छु।
घर जोन कि नजाने त्यसको पनि टुंगो छैन्। पोहोर पनि दशैंमा घर गएको थिइनँ। यसपालि पनि टुंगो छैन भन्दा ममीले रिसाउँदै गालि गर्नुभएको थियो।
यो वर्ष तिम्बुङ पोखरी घुम्न जाने योजना बन्दैथियो। तर कोरोना लागेर आइसोलेसनमा भर्ना भएपछि भने सबै बिग्रियो।
जाने योजना बनाएका केही साथीले फोन गरेर दुई तीन पटक सम्झाइसके मैले आउँछु आउँछु भनेर टारिरहेको थिएँ।
यस्तै यस्तै कुराहरु दिमागमा खेलिरहेका छन्। यता रिपोर्ट पोजेटिभ वा नेगेटिभ आएको भए पनि त्यसै अनुसार गर्न हुन्थ्यो।
अब बाहिर जँचाउन जाने कि नजाने। नेगेटिभ आयो भने पनि पुरा विश्वस्त हुने अवस्था छैन्।
अर्जुन दाईको सँगै बस्ने भाइले टेकुमा टेस्ट गर्दा नेगेटिभ आएको थियो तर रिपोर्ट आएको भोलिपल्ट सेन्ट्रल डायगोनस्टिक ल्याबमा टेस्ट गर्दा पोजेटिभ आएको हिजो मात्र हो।
अब कुन रिपोर्टलाई सही मान्ने ? ठिक ठिक योजना नभएपछि मनमा के के कुरा आइरहन्छ।
यसैबीच पल्लो कोठाको ठकुरी भाई आए। मैले उनलाई पनि लिएर छतमा गएँ। तर फर्किहालेँ। एकछिनमा नुहाउने विचार आयो र नुहाउन निस्किएँ।
बाहिर जाने वित्तिकै साथीहरुको प्रश्न उही हुन्थ्यो, ‘रिपोर्ट आयो ?’
मेरो उत्तर पनि उही – छैन यार।
‘ढिलो आयो भने त स्योर पोजेटिभ हो,’ त्यसपछि सबैले भन्ने उत्तर यही नै हो।
म नुहाएर फिर्किँदा पनि अवस्था उही थियो। दुवै जना दाई जानलाई तयार रहनु भएको थियो। धेरै नरमाइलो महशुस हुँदै थियो। यहाँबाट कोरोना जितेर फर्कनु त राम्रो कुरा हो र साथ छुट्नुपर्दाको पीडा अर्कै थियो।
त्यहाँ बसिरहन मनै लागेन। म फेरि छतमै गएँ। निकै बेर रुमल्लिएर कोठामा फर्कँएँ, दाइहरुर्ला डिस्चार्ज दिएको थिएन्। धेरै मानिस भएकाले कागज पत्र मिलाउन समय लागेको थियो रे।
केहीबेर गफिएर बस्यौँ। यत्रो दिन सँगै बस्दाको समिक्षा गर्यौँ। आज स्टार अस्पतालबाट डोल्पाली बा र प्रकाश दाईको रिपोर्ट फेरि पोजेटिभ आयो। यसकारण उहाँहरु चिन्तित हुनुहुन्थ्यो।
शब्दले ‘केही चिन्ता छैन’ भनेको भए पनि चिन्ता आँखामा प्रष्टै देखिन्थ्यो।
नर्सले नाम बोलाएपछि हामीले जाने बेलाको सद्भाव साटासाट गयौँ। सेल्फी खिच्यौँ।
सबैले फोन नम्बर लेनदेन गर्यौँ। फेसबुकमा जोडियौँ। अन्तिम पल्ट मैले कोठाबाटै हात हल्लाएँ।
नयाँ साथीहरु बनाएको भए पनि आज मलाई एक्लो फिल भइरहेको छ। केही गर्नै मन लागेको छैन्। अरु साथीहरु त छन्। उनीहरु कोठामा आउँछन्। गफमा भुल्याउँछन्।
उनीहरुको बाल्यकालका कथा सुनाउँछन्। म पनि सुनाउँछु। सँगै हास्छौं तर मनमा डर त्यही रिपोर्ट के आउला भन्ने नै छ। यसैबीच मैले अफिसको केही काम पनि भ्याएँ।
हिजो डायरी लेखेर भ्याएको थिइनँ। बेलुकाको पार्ट लेख्न बाँकी थियो। लेखेर भ्याएँ। कामकाबीच वरपरका साथीहरु आइरहे। गफमा पनि उत्तिकै समय खर्च भयो।
दिउँसो एउटा फिल्म पनि हेर्न थालेको थिएँ। बिचमा पुगेपछि अल्छि लाग्यो। आधा नपुग्दै छोडिदिएँ।
फेरि डायरीमै लागेँ। हिजोको चाहिँ बल्ल बल्ल सकेँ। केही लामो भएजस्तो लगेका थियो होइन रहेछ। र, दि ढल्दै गएपछि ठकुरी भाइसँग छतमा उक्लिएँ।
छतमा आज नयाँ खेल खेलियो। खासमा खेल्नलाई केही पनि थिएन्। तर इच्छा भयो भने कसको के लाग्ने रहेछ र ?
एकजनाले जारको सानो बिर्को छतमा पुर्याएका रहेछन्। अर्कोजनाले गोल खेल्न थालेछन्। त्यसमा तीन जना थपिएर खेल्दै थिए।
फुटबलमा मुसो छक्याइ जसरी खेलिन्छ नि ठ्याक्कै त्यसै गरेर। अनि अनमोल पण्डित र मैले पनि त्यही ग्रुप जोइन गर्यौँ। निकै बेर खेल्यौँ।
अनि छक्याइ छोडेर दुईपछि पोस्ट बनायौं। चप्पल राखेर। तीन तीन जननको टिम बाँडेर निकै बेर खेल्यौं। लास्टै मजा भयो। यसले त फुटसलको भोक नै मेटाइदियो।
एकछिन भए पनि दिमागलाई आराम मिल्यो। पसिना आयो। छिनपछि फम्र्याट चेन्ज गरेर पोस्ट बनाए पछि रौनक बढेको थियो। छ जना, सबैलाई रमाइलो लागेछ।
राति त्यो विर्को नदेखिने भएसम्मै खेल्यौँ। र भोलिका लागि बिर्को सुरक्षित राख्यौँ।
आज नाच्ने बेला भइसहेको थियो। तर कोही नाच्ने वाला कोही थिएन्। अस्ति मैले र्याप हान्ने भइ भनेको थिएँ नि उनी पनि आज डिस्चार्ज भए।
१० दिन मात्र भए पनि उनले घरै गएर आइसोलेसन बस्न चाहे। मैले उनको डिस्चार्जका लागि निवेदन देखिदिएँ। उनी एकजना ड्राइबरलाई कुट्ने ग्यांगका रहेछन्। तर कस्टडीमा कोरोना देखिएपछि आइसोलेसनमा ल्याइएको रहेछ।
उनी सुरुमा थुनुवा कक्षमै थिए। पछि मुद्दा फस्र्यौट भएपछि माथिल्लो फ्लोरमा सिफ्ट भएका थिए। आज गए।
मैले भन्न विसेको कुरा चाहिँ यो भवनको ग्राउन्ड फ्लोरमा कोरोना संक्रमित थुनुवाहरुलाई राखिने रहेछ।
यता, बाँकी साथीहरुले पनि जाँगर चलाएनछन क्यारे। नाच्ने कोही भएन छ। केही साथीहरु मेरो कोठामा आएर गफिन थाले। म आजको डायरी सुरु गर्ने पक्षमा थिएँ तर सकिनँ।
गफले भुल्यायो वा म आफैं भुलिएँ। खै के भायो ! गफ सकिएपछि र खाना खाएपछि भने डायरी लेख्न बसेँ। ११ बज्नै लाग्दा आजको दिन पनि शब्दमा व्यक्त गरिसकियो तर रिपोर्ट अझै आएको छैन्।
फोन गरेर साध्दा पनि पहिलो मोवाइलमै नोटिफिकेसन आउँछ भन्छन। के हो कसो हो बुझ्न साह्रो पर्यो।
मनमा अनेक कुरा खेल्दै थिए। म निदाएँ।
No comments:
Post a Comment