कथा : एक दिने स्वर्गयात्रा

‘म नितान्त मानव जाति यो स्वर्गमा कसरी आइपुगें होला ?’ बिहान उठिसकेपछि बाहिर एकफेर नजर लगाइ आफुलाई छामछुम गर्दै गर्दा मलाई यस्तो लागेको हो । आजभन्दा अगाडि कहिल्यै यस्तो दृष्य देख्नु त परै, यस्तो भावना आएको पनि थिएन । मृत्युलोकमा बस्ने एक आम मानिस आफ्नै होसहबास र सरिरसंगै स्वर्गमा कसरि आइपुग्छ होला ? के ज्युँदो मान्छे स्वर्गमा आउन संभव छ ? अथवा के म मरेर आएँ त ? एकपल्ट स्वर्गवाटै पृथ्वीको रीकल गरें अघिल्लो दिन गरेको सबै काम संझिएं –अफिस गएको, फर्केको, छोरोलाई स्कुलबाट ल्याएको, समाचार हेरेको, श्रीमतिसंगको बार्तालाप, सुतेको – अहँ ! म मरेको प्रमाण भेटिएन । मन चङ्गा भयो ज्युँदै रहेछु भन्ने खुसीले ।

तर सबैभन्दा पहिला म आएको ठाउँ स्वर्ग हो वा होइन चेक गर्नु थियो । स्वर्गमा बसेकाले पृथ्वी सबै देख्छन भन्ने सुनेको थिएं । अब दिब्य दृष्टिले मृत्युलोक हेर्नुप¥यो भनेर ‘कमलासनमा’ ५ मिनेट बसिहेरें दिमाग एकाग्र हुनैसकेन । मेरो प्रयास फेल खायो यानिकी म स्वर्गमा पुगेपनि मेरा गोडाले भुईँ छोएका थिए । म आत्मा मात्रै थिइनँ शरीर संगै थिएं, यदि आत्मा मात्र भैदिएको भए सायद पृथ्वी देख्ने थिएँ । यसपटक चै शरीर संगै यहाँ आएकोमा दुःख लाग्यो।

 अर्को तरीका मनमा आयो । मेरो दशौं जेनेरेशनको कम्प्युटरमा बिङ्ग गरें – पृथ्वीमा गुगल जस्तै स्वर्गमा बिङ्ग भन्ने सर्च इन्जिन फेमस रहेछ – ‘फिचर्स अफ हेभन ।’ रिजल्टमा ‘कन्टेन्ट हिडन’ भनेर आयो । यो सुबिधा देउताहरुलाई मात्र उपलब्ध रहेछ । देवगण भनेर आधारकार्ड बनेपछि त्यो आइडि नंबर बिङ्गमा साइन इन गरेपछि मात्र इन्टरनेटमा अथोराइज्ड हुनेरहेछ । चौथो जेनेरेसनको कम्प्युटर मात्र चलाएको मलाई यसमा भएका नैला अपडेटहरुको हेक्कै भएन ।

मेरा दुई महान र ऐतिहासिक प्रयासहरु फेल भैसकेका थिए । अर्को जुक्ति दिमागमा नफुरेपछि मैले बाहिर गएर विचरण गर्ने योजना अगाडी सारें र आफैंले पारित पनि गरें । बहिर हिँड्न चलनचल्तिका भगवानले जस्तै गेटअप वनाएर एक फेर स्वर्ग घुम्न निस्किएँ । चियाको साह्रै तलतल लागीरहेको थियो । त्यसैले छेवैको ‘महादेव चिया पसलमा’ छिरें ।

महादेवले यस्तो पसलको शाखा स्वर्गभरि खोलेका रहेछन । स्वर्गमा दुधचिया पाउने ‘महादेव चिया पसल’ मात्रै रहेछ । पृथ्वीमा मानिसले चढाउने गरेको दुध कर्डलेस प्रविधिवाट स्वर्गमा पु¥याईंदो रहेछ र दुधको भण्डारण धेरै भएपछि यस्तो चिया पसल संचालन गर्न नारदले सुझाएका रहेछन । अरु भगवानले पाउने छिटपुट दुध घरमै सिद्दिन्छ रे । जुन भगवानको नाममा दुध चढाइन्न उनीहरु यो पसलमा आउने गर्दारहेछन ।

स्वर्गको विकास र प्रविधि देखेर आश्चर्यमा परीरहेको थिएँ । एकसय पचास लेनको सडकभरी मस्त सवारी गुडिरहेका थिए । ‘रेमिटेन्स’ स्वर्गकोे प्रमुख आयस्रोत रहेछ । मृत्युलोकमा चढाएको रकम अत्याधुनिक माध्यमवाट स्वर्ग पु¥याईन्छ भनेर थाहा पाउन कत्ति समय पनि लागेन । त्यहि ‘रेमिटेन्स’ र विश्वकर्मा बाबाको अथक मेहेनत पछि स्वर्गमा यस्तो विकास संभव भएको थियो । चारैतिर विचित्र आनन्द थियो, नराम्रो कहिँ कतै थिएन । हिँड्दै जाँदा एउटा स्याउ वोटबाटै टिपेर खाएँ अचम्म त के भने टिपिसक्दा त्यस्तै स्याउ त्यहाँ नयाँ फलिसकेको हुन्थ्यिो । त्यस्तो अथाहा डाईभर्सिटि अरुतिर कहिँ हुँदैन होला ।

अलिक अगाडी जाँदा वाटो साँगुरो भएतापनि अत्यन्तै मनमोहक थियो । यहाँ सम्पुर्ण देव वहानहरुले थोरै मोडिनु पथ्र्यो । यहाँ आइपुग्दा अहिलेसम्म ख्याल नगरेको दृष्यको भान भयोे । देवताहरु ‘एकोस – टाइटेनियम, डुकाटी’ जस्ता महँगा बाइकमा आ—आफ्ना अप्सराहरु राखेर एकैतिर गइरहेका थिए । परम्परागत साडि, ब्लाउज र गरगहनाले धपक्कै बलेका हुन्छन अप्सरा भन्ने मेरो मनले आज धोका खायो । उनीहरु त वान पिसमा पो थिए । ती पौराणिक नारीहरु देउतासंगै मोडर्न भैसकेका थिए ।

अगाडि वाटो छुट्टिएर दुइवटा उस्तैउस्तै लाग्ने फरक गन्तब्यमा पुग्छन भन्ने छेवैको म्यापमा प्रष्टसंग देखिन्थ्यो । वाटोको मध्यभागमा इन्द्रको भब्य महल असंख्य बुट्यान र बगैँचाहरुको विचमा थियो ।
एक साइडवाट देवताहरुको सानो झुन्ड मिनरल वाटरको बोतल हातमा लिएर अगाडी बडिरहेका थियो । उनिहरुको हिँडाइले कम समयमा धेरै वाटो अगाडी जानुपर्ने अंकित गर्दथ्यो । देवताहरुलाइ पनि यस्तो हतारो ? किन होला ? जान्ने तिब्र इच्छालाई मार्न नसकेर म पनि दौडिएँ । शास्टाङ्ग दण्डबत गरी आफ्नो दुवै हातले प्रणाम गरेर नम्र स्वरमा, विनयीभावले आफ्नो परिचय दिइसकेपछि प्रश्न गरेँ, ‘आदरणीय देवगण हजुरहरुको यस्तो व्यग्र र यस्तो सशक्त हिँडाईको कारण जान्न चाहन्छु ।’ यो प्रश्न सुनेर पूर्णविराम लागेको देवगणको मुहारमा विष्मयादिवोधक चिन्ह देखिन्थ्यो । यसैबीच ग्रुपको छेउमा उभिएका एकजना अफ्रिकन देवताले वीचमा र अगाडि उभिएको देउताको टाउकामा प्याट्ट हिर्काएर भने – ‘लोल लोल ! हामी कता हिँडेको रे भन्दे त यो सुड्डो लाई ।’ हाहाहा..... सबै देवताको हाँसो स्वरुपको आशिर्वाद पाएँ । तर उनीहरु मेरो प्रश्नको बेवास्ता गरेर अगाडि बढे । मैले उनीहरुको वार्तालाप सुन्ने चेष्टा गरेँ । “एकजनाले भन्दै थिए आज ईन्द्रको दरबारमा रैला गर्नु पर्छ ।”

आज त्यहाँ कुनै ठूलै आयोजनाको छनक पाएपनि त्यत्रो दरबारमा मेरो इन्ट्री हुने हो कि होइन त्यसको दोधारमा परें । हिरा, मोती, मुगा जडित भव्य गेटको मुनी बसेर एकजना देव ऋषि गहुँत बाँडिरहेका थिए । उक्त आयोजनामा सबैले जान पाउनेरहेछन् तर शुद्ध भएर पस्नुपर्ने भएकाले गेटमा गहुँत खानैपर्नेमा कडाई गर्न सुरक्षाकर्मी तैनाथ गरिएको थियो । लामो लाइनमा बसेर शुद्ध भइसकेपछि दरबारको भव्यता देख्नमा व्यस्त भएँ । छेउमा बसेका देवताले अर्का देवतालाई साउती गरे – ‘आजको गहुँतमा राक्षसहरुले छल गरेर वाइन मिसाएका रहेछन् ।’ यो सुन्ने वित्तिकै मैले जनै छामेर एकपटक गायत्री मन्त्र गुन्गुनाएँ । तर यसमा चिन्ता लिनु नपर्ने भएछ । महाऋषि विश्वामित्रले वाइनको शुद्धिकरण र देवताको पापमोचनको लागि यज्ञ गर्ने भएछन् ।

आजको यस विशेष आयोजनाको बारेमा मैले बुझ्दा अप्सराहरुको मनमोहक नृत्य प्रस्तु्त हुने हल्ला रहेछ । स्वर्गका राजा इन्द्र आएर इन्द्रासनमा विराजमान भएपछि कार्यक्रम सुरु हुने घोषणा भयो ।
 स्वयं अप्सराहरुको शास्त्रीय नृत्य, कत्थक नृत्य, भरत नाट्यम् हेर्न मेरा आँखा आतुर थिए । यस्ता नृत्य पृथ्वीमा लोप भइसके भन्ने मेरो अनुमान थियो । डिजेले म्युजिक अन गर्ने आदेश पाएपछि डिस्को लाइटसँगै हाई वेसमा पुरातात्विक संगीत सुरु भयो । यो गीत चाहिँ टेलस स्वीफ्टको ब्ल्यांक स्पेस भन्ने म्युजिकमा इन्द्र आफैँले लिरिक्स कम्पोज गरेर बनाएका रहेछन् । यसमा नृत्य गर्न चौध लोकमा चर्चित अप्सरा रम्भा, उर्वसी लगायतका अन्य स्वर्गीय ब्युटीहरु थिए । उनीहरुको आवरण मैले गेस गरेजस्तो थिएन । रम्भाले सर्टस सँगै पातलो सेतो सटलाई अगाडिको दुई चोसा नाभिमास्तिर बाँधेकी थिई भने अरु अप्सराहरु पिंक टिसर्ट र नीलो सर्टसमा थिए । भरत नाट्यम् हेर्न बसेको मलाई उनीहरुले त पोल डान्स गरेर पो देखाईदिए । यस्तो अकल्पनीय स्वर्गमा वयानै गर्न नसकिने गरि आनन्द आईरहेको थियो । जीवन सार्थक भइरहेको अनुभूति मैले गरेँ । यस्तो तृप्ति अरु के होला र खै ? खुसीको अन्तिम विन्दुमा पुगेर म मुर्छा परेछु ।

सोलार प्लेटमा फोटोन ठोक्किएर इलेक्ट्रोन निस्कन थाल्ने अथवा गाउँमा हुँदा हलेसो कराएको सुन्ने समयमा बाहिरबाट ६ वर्षे छोराको स्वर गुञ्जियो – “बाबा क्यान यु फिक्स दिस ?” झल्यास्स आँखा खोलेर हेर्दा ट्वाईलेटमा फ्लस हुन नपुगेको स्टाबेरी फ्लेवरवाला कण्डम कुच्चिएको अनुहार लगाएर बसिरहेको थियो । सायद रातभरको थकानले होला । ‘अगाडि उठेको दिन त कमसेकम यो फाल्नुपर्छ नि, छोराले देख्यो भने के भन्ला’ भन्ने सोच्दै सिरानीभित्र छोपेँ । यसरी मलाई ज्ञान भयो वेलुका देखेको स्वर्ग के हो भनी । त्यसपछि स्वर्ग पु¥याउने अर्को वेलुन कुन फ्लेवरको र कुन फार्मेसीबाट ल्याउने होला भन्ने सोच्दै छोराको कामतिर लागेँ ।