२०७७ कार्तिक ५ गते, बिहीबार
आज यहाँ आएको १५ औं दिन। दिउँसो मेरो डिस्चार्ज हुँदै छ। विहान अफिसको काम सकेपछि पनि केहीबेर सुतेँ।
सुत्नु पनि कति हो ! बेडको बीचको भाग नै गहिरो भइसक्यो। अझ सिरानीतर्फ धेरै बसेर होला त्यो भाग अन्य भागभन्दा धेरै गहिरो थियो। राति सुत्दा पनि मुनी कपडा र माथीबाट सिरानी राख्नुपर्ने हुन्थ्यो। खाडल परेर।
दिक्कलाग्दो बेड छोडेर कपाल कोर्न छतमा गएँ।
‘रिपोर्ट आज पनि आएन है ?’ प्रश्न आइरहेकै थियो।
‘अब दशैंको पुण्र्यापछि आउँछ,’ प्रश्न सोध्ने सबैलाई ठट्टाको पारामा जवाफ दिँदै गएँ। छतमा योगा चलिरहेकै थियो।
जाने दिन भएकाले यसैबारे गफहरु भएरहे। आइसोलेसन भवनबाट कोरोना जितेर जानु भनेको दशैं, तिहार, तीज, छठ सबै वर्पको खुसी एकैठाउँमा मिसाउँदा जस्तो हुन्छ नि त्यस्तै हो।
यहाँबाट निश्किनु भनेको जेलबाट कैदी बाहिर निस्कनुजस्तै हो। व्यवहारले त्यस्तो नभए पनि मानसिक रुपमा त्यस्तै भान हुने रहेछ। आइसोलेसनमा रहने मानिसको अन्तिम उद्देश्य भनेकै कोरोनालाई जित्नु र त्यहाँबाट बाहिर निस्कनु हो।
त्यसैले त्यहाँ बसिरहेका मानिसले जाने मानिसलाई गहिरो गरि हेर्छन्। एक खालको हेराई हुन्छ नि – जसमा कसैले राम्रो प्रगति गरेको छ र उसको प्रगति देखेर भित्रैदेखि खुसी भएर कसैले हरिरहेको छ। हो त्यस्तै खालको हेराई।
बाहिर जाने मानिसलाई देखेर लाग्छ, एक दिन म पनि त्यसैगरि बाहिर निस्कने छु।
आज बाहिर जाने दिन भएकाले अरुले मलाई हेर्ने शैली पनि मलाई त्यस्तै लाग्थ्यो। त्यसैले आज विहानको फुटबल खेल मेरो विदाईस्वरुप भयो।
हामीले तीन दिन देखि छतमा गोल खेरिरहेका छौं। गोल बनाउने समान त पाइँदैन तर त्यहाँ नचाइने समान रबरले बेरेर खेल्ने गरेका छौं। खाना–तरकारी ल्याउने गरेको प्लास्टिक, काम नदिने कपडा, मोजा, रबर, फोहोर राख्ने प्लास्टिक आदि बलको कच्चा पदार्थ थिए।
हिजो साँझ गोल बनाएर खेल्दै थियौँ। पहिलो गोल गर्ने जोसम बल अघि लिएर गएँ। र, केही अघिबाट पोस्टतर्फ प्रहार गरेँ। बल त पोस्ट माथीबाट हावामा गयो र तल मैदानमा झर्यो।
अब पर्यो फसाद।
हामीले मैदानमा गएर गोल लिएर आउने उपाय थिएन्। नर्सलाई फोन गरेर रिक्वेस्ट गर्दा छतमा खेल्ने अनुमति नभएको उत्तर पायौँ र चुप लागेर बस्यौँ।
त्यत्रो जोरजाम गरेर बनाएको बल खस्दा निकै नरमाइलो लाग्थ्यो। हिजो हाम्रो बल दोस्रोपटक खसेको थियो। पहिलो पटक हिजो विहान खसेको थियो रे। म चाहिँ हिजो विहान छतमा उक्लेको थिइनँ।
अब अर्को गोलको लागि समान जोरजाम गर्नुपर्ने भयो। त्यसरी गोल बाहिर जाँदा लास्टै नरमाइलो लाग्ने गर्दथ्र्यो।
तर होस् पुर्याउँदा पुर्याउँदै पनि गोल बाहिर गइहाल्ने। आज विहान पनि एउटा गोल बाहिर गर्यो। अर्को बनाउनु पार्यो। तर जे होस् खेलले शरीरलाई थकान धेरै दियो। अभ्यास राम्रो भयो।
आज विहान पनि गलियो। खेलपछि म कोठामा फर्केँ। जाने दिन त थियो तर ब्याग प्याक गरेको थिइनँ। अहिल्यै गर्न मन पनि थिएन्। आज एक दुई जनालाई फेसबुकमा एड गनुपर्ने थियो। ठकुरी भईले मलाई खोजेर एड गरे।
आज थाहा भयो, उनको नाम टंक शाह रहेछ। अनि ३०१ मा बस्ने हुम्लाको साथीको नाम एडी शेर्पा रहेछ। फेसबुकमा साथी बन्यौँ। मेले संगै बसिरहेका बासँग यत्रो दिन सँगै बस्दाको अनुभव साटेँ। उनी हिजो ज्वरो आएर सुतेका थिए।
दशैंमा घर जान नपाएपछि उनलाई धेरै तनाब भएको प्रस्टै देखिन्थ्यो। उनको घरमा अभिभावक विनाको दशैं खराब भएको भान उनले फोनमा कुरा गर्दै थाहा पाएको थिएँ।
मैले पनि सान्त्वना दिएँ – विश्वमै यस्तो महामारी छ....। सहमति जनाए तर मनको पीर त्यसै कहाँ जान्छ र ? उनको आँखामा प्रस्टै देखिन्थ्यो।
त्यो दिन उनीबाहेक धेरै जनासँग कुराकानी भयो। एकजना मानिस कोठाबाहिर झ्यालमा आएर आफू कसरी आइसोलेसनमा आइपुगेँ भनेर सुनाए। मैले उनको नाम त सोधिनँ तर उनी झगडाका क्रममा पक्राउ परेका रहेछन् र १० दिन जति थुनामा परेपछि कोरोना जाँच्दा संक्रमित भएको पाइएछ र यहाँ आएका रहेछन्।
उनीसँगै जुवा खलमा पक्राउ परेको ग्याङ पनि रहेछ। ६÷७ जनाको। सामाजिक सञ्जालमा चर्चित १÷२ जना पनि त्यसमा थिए। उनीहरु डेढ लाख रुपैयाँसँगै जुवाको खलबाट पक्राउ परेका रे। ति व्यक्तिले सुनाए।
म मज्जाले हासेँ। उनले कस्टडीमा बस्दाको अनुभव सुनाए। मैले चाख दिएर सुनेँ। मैले धेरै प्रश्न गरिनँ। म फोन चलाउँदै थिएँ, उनी आए बोलाए र गफ गर्न थाले। उनले कथा सुनाउँदै गए म आश्चर्यमा परेर सुन्दै गएँ।
बोर लाग्न थोलपछि उनीसँग विदा मागेँ, उनी गए। एकछिन फेसबुक चलाएर नुहाउन गएँ। आज त्यहाँ नुहाउने अन्तिम दिन। पानीमा खै के हालेको थियो कुन्नी हत्पत्ति साबन नै नलाग्ने।
नुहाइसकेर त्यहाँ बस्दाको भन्दा अर्को लुगा लगाएँ। म हिँडन लागेको खबर सबैले थाहा पाउनेगरि लुगा लगाएँ र खाना खाएँ।
खानापछि फेरि गफ गर्न थालेँ। आजको महत्पूर्ण काम नै गफ गर्ने थियो। धेरैजनासँग गफका साथै दिउँसो दुई बजेतिर घर जाने नाम लिस्टमा मेरो नाम पनि आयो।
मैले झोला प्याक गरेँ र बेड मिलाएँ। निकाल्नुपर्ने सामान निकालेँ र पट्याएँ। अब निस्किनको लागि तयार भएँ। लगत्तै मोवाइलमा घण्टि बज्यो।
अचम्म कहिल्यै सेभ नभएको डल्फिन भन्ने नामबाट म्यासेज आएको थियो। हेरेँ कोरोना रिपोर्ट रहेछ – फेरि पनि पोजेटिभ।
भाग - १६
