चकचक

कक्षा ५ को ठूलो परीक्षा फाल्गुनको अन्तिम हप्तामा सकियो । सदाझैं खोलामा पैडीने, फिरफिरे – चङ्गा उडाउने, चिप्लेटी खेल्ने दिन सुरु भए । साथिभाईसँग जमुना र अम्बाका बोक्रा खाने समय सुरु भयो ।

इन्दिरा, लिला, सन्तोष र म । यो चार जनाको छोटे गस्ती गाउँभरी डुल्न थाल्यो । त्यसपछि कसैका फलफुल हराए, कतिका भान्सामा राखेको खाना । पाकेको केराका कोसा दोस्रो पटक देखिन छोडे ।

उसो त चैत छेउछाउमा फलफुल पाइन मुस्किल थियो । त्यसैले हामीले भेटेका धेरैथोक सामानका मालिकले भेट्न छोडे । हामीले अभियान जारी राख्यौँ ।

कतिको घरमा उजुरी पर्‍यो कतिको चोर नै पत्ता लागेन ।

यद्यपी गाउँमा हाम्रो टोली सज्जन केटाकेटीको ग्रुप थियो । त्यसमाथि भजन किर्तन गर्ने, मन्दिर जाने र धार्मिक कुरा गर्ने चन्दनेका छोराछोरी ।

चोरेको शंका गर्ने ठाँउ नै भएन । यसकारण हामिले चोर्न सक्दैनौं भन्ने झुट सबैले पत्याए ।

बिहान बेलुका खानाको चक्करले घरमै बस्नुपर्ने मौन बाध्यता आइपर्यो । दिउँसो खाजाको जोहो टोलीले गथ्र्यो ।

आज लाप्चे खोलाको छेउमा दह बनाएर माछा पाल्ने प्लान थियो ।

तर घरमा अदुवा रोप्ने दिन ।

‘बाहिर खेल्न नजानु’भन्ने बुवाको आदेश ममिले जस्ताको त्यस्तै सुनाउनु भयो । म खुर्र्र गएर ट्वाईलेटमा छिरें र भित्तामा एक मुक्का बजारें ।

रीस अझै मरेको थिएन । तर दोश्रो पटक मुक्का हान्ने हिम्मत पनि भएन ।
त्यतिकै निस्किएँ ।

बाङ्गे बटुकामा राखिदिएको चिया खाएँ । खल्लो लाग्यो । हजुरआमाको मिश्रीप्रसादमा पनि स्वाद थिएन ।

रातभर बिहेमा नाचेको भोलिपल्ट सरले होमवर्क चेक गरेझैं भइरह्यो ।

‘सिट ! मेरो लाईफ,’ आफैंले आफैंलाई धिक्कारेँ ।

खाना खाइसकेर ममीले आधा डोको अंदुवाका भारी हाल्नुभयो । डोकोमा उसिनेको आलुको डेक्ची माथीबाट चढाउनुभयो । युरीया र डीएपी मलको झोला त्यहीँ आलुको साइडमा राखिसकेपछि ममीको भारी तयार भयो ।

वरको पातमा पोको पारेको खुर्सानी र नुनको अचार बुवाको गोजीमा पुग्यो । बुवाले ममीलाई डोको बोक्न सहयोग गरेपछि आफूले डोकोभरी अंदुवा बोक्नुभयो । मैले कोदालो बोकें । यसरी हामी बारीतिर लायौं । साढे १० ।

घर मुन्तिर पीपलको वोट थियो । पीपलको वोटमा पुग्न नपाउँदै मेरो इंजार छिनि हाल्यो । र, सुरुवाल तल झर्यो । म लाजले भुतुक्कै भएँ ।

बुबा–ममी एक अर्कालाई हेर्दै मुसुक्क हाँस्नुभयो । म कोदालो छोड्नु कि पक्रनुको अवस्थामा उहाँहरुलाई हेरिरहेँ । ममीले कुरा बुझेझैं गरेर, ‘एउटा हातले कोेदालो र एउटा हातले कट्टु समा,’ भन्नुभयो । मैले त्यसै गरें ।

एकापट्टी कट्टु खुस्केला भन्ने पिर अर्कोतिर कोदालो चिप्ल्येला भन्ने डर । त्यो मेरो जिवनकै आश्चर्यजनक हिँडाई थियो ।

बारीमा नपुगेसम्म बाटोमा कोही मान्छे नआइदिउन भनेर भगवानको नाम जप्न थालें । भगवानले पनि साथ दिँदै गए । तर भक्ते फुपा भिलेनले झैं इन्ट्री मारे । बरको वोट छेउमा ।

भक्ते फुपाले भने, ‘काँ राप्ने हो ? दाई’

त्यतिकैमा बुबाले जवाफ फकाईहाल्नु भयो, ‘त्यै दुइचार फोक्टा बारी त छ । अरु कहाँ रोप्नु?’

‘मलाई नी अलेली बीउ चाहिएको थियो । छैन ?’

‘बेच्नेगरी त छैन हौ ।’

‘होर ! कसैले बेच्ने भयो भने मलाई खवर दिनु है ?’

‘हुन्छ । अनि यस्तो टन्टलापुर घाममा काँ हिन्या ?’

‘वजारतिर हौ । मल बीउ किनौँ कि भनेर ।’

ममीको पछाडी लुकिरहेको मलाई इसारा गर्दै भनिहाले, ‘हैन यसलाई पेट दुख्याछ क्याहो ? अगिदेखि पानीपेटमा हात लगा’र उभी’रा छ त ?’

लाजले रातोपिरो मेरो अनुहार यो सुनेपछि गोलभेडा झौं भयो । कट्टु छोडेर ममीका डोकोको पिँधौरी समाउँ कि भन्ने सोचें ।

ममीको लुगा समाउँदा अलिक साहस आउँछ भन्ने थाहा थियो तर कट्टु झर्ने डरले त्यसै उभिरहें ।

‘यसले इंजार चुडाए छ हौ कान्छा,’ यत्रो भइसकेर पनि हिँड्नै जान्दैन भन्ने बुवाले भन्नुभयो ।

‘हेहेहेहे !’ हाप्तादिन नमाझेका दाँत ङिच्च देखाएर फुपा उकालो लागे ।

‘तिमी यहीँ बिसाउ म पर कुनामा राख्छु, ’ बुबाले भन्नुभयो ।

ममीले भित्ताको ढुङ्गामा अढेस लगाएर डोको बिसाउनुभयो । मैले कोदालो यताउता हल्लाउन थालें । डल्ला फुटाउन त ढंग थिएन । रै पनि बारीमा पुग्नेबित्तिकै केही न केही एक्सन त गर्नै पर्यो । यो त्यही थियो ।

बुबाले कोदालो लिएर पल्लापट्टी आइज भनेपछि हामिले बारीको एकछेउबाट रोप्न सुरु गर्‍यौं ।