यसबारेमा दाजुभाइ र साथीसँग धेरै कुराहरु हुने गरेका छन् । कहिलेकाहीँ लाग्छ – आखिर लव नपर्नुकोे कारण के हुन सक्ला ?
 |
| हामी सापकोटा दाजुबहिनी। छुटेकालाई सरी भन्न चाहान्छु। |
लामो समयसम्म पनि यसबारे कुनै तथ्य फेला परेन ।
एकदिन कृष्णमणिसँग यसैबारे कुरा हुँदै थियो ।
उसले भन्यो, ‘लव गर्नलाई आजकल केटीले जे भन्यो त्यही मानिदिनु पर्ने । उम्मा, बेबी, लब्यू, किस्यू भनिरहनु पर्ने । ढाँटेको र’छ भने पनि थाहा नपाएजस्तो गरिदिनु पर्ने । यो त गाह्रो छ हौ ।’
मैले भने, ‘हाम्रो भक्ते फुपाले कहाँ म्यासेज र च्याट गरेर पट्याका हुन र फुफूई ? त्यस्तो लोलोपोटो खोज्ने खासै खासै गतिला हुँदैनन हव । त्यसरी त राम्रा केटी पटिन्नन् ।’
उसले जवाफ फर्काहाल्यो, ‘तँ जे भन भाइ। म तेरो दाजु हुँ, सत्ते कुरा गरेर केटी पटिन्न ।’
साथसाथै उसले ढाँट्न मन नलाग्ने कुरा पनि बताइहाल्यो। एकदिन फाे गरेर गुनासो गर्दै थियो, ‘कटीहरुले त पुलिस मन पर्दैन भन्छन त यार ।’
मैले केही पनि बाेलिँन ।
धेरैजसो यस्ता विषयमा कुराहरु चलिरहन्थे । बीचबिचमा राजनीतिका कुरा घुसे पनि अन्तिममा लवमै गएर टुंगिन्थे । लव नपर्नुका अनेक कारणहरु हामीले खोतल्यौं तर निष्कर्षमा कहिल्यै पुग्न सकेनौं ।
अनुहार नराम्रो भयो । खान्दानले साथ दिएन । गरिबी। गाउँमा घर हुनुलगायतका अनेकौं तर्क तर्कनाहरु बाँधियो तर उचित निष्कर्ष ठम्याउनै सकिएन ।
यस्तै लवेरियो अर्को सिकार हो – सन्तोष सापकोटा । जो अहिले मलेसियामा छ । उसँग बेला मौकामा भिडियो च्याट भइरन्छ । उसको पनि अहिलेसम लव परेको छैन् ।
हामी स्कुलमा एकै ब्याचका साथी हौं । मेरो विचारमा उसले कक्षाकै एउटीलाई मनपराउँथ्यो । बिडम्बना भन्न सकेन ।
उसको प्रेम पनि कोपिलामै झर्यो ।
त्यसबेला यो कुरा मलाई दिनेशले सुनाएको थियो । सँगै बस्ने सन्तोषको कुरा मैले बुझेकै थिइँनछु ।
तर त्यो एकोहोरो लव सफल नभए पछि प्रेमको फुल खेल्नै पाएन । त्यतिकै मर्यो ।
उसको बाहेक अरुको प्रेम कहानी मलाई त्यती याद छैन् । अलि अलि थाहा भएको मिलनको हो । उसले प्रपोज गर्न नसकेर दामोदरको सहारा लिनु पुरको थियो रे ।
त्यसबाहेक आजभोली घरतिर कसको कस्तो अवस्था छ त्यति थाहा छैन् । ठूलोबुबाको छोरा दामोदरको भनाई पत्याउने हो भने इन्दिरा र मिलन बाहेक हाम्रो पुस्तामा बिहे नगरेका कसैको लव परेको छैन ।
वंशमै धेरैको लव नपर्ने अवस्था कसरी सिर्जना भयो होला ? दाई पशुपति भट्टराईको शब्द सापटी लिएर भन्नुपर्दा यो ‘कुलकै बेइज्जत भएको अवस्था’ हो ।
होइन त ?
मैले संस्कृतमा शास्त्री गर्दै गरेको दामोदरलाई सोधें – ‘के यसमा वंशको केही असर हुने र लव नपर्ने हुन्छ ?’
उसले यसबारे थाहा नभएको बतायो। तर पनि मेरो मनमा बेचैनी कम भएको थिएन् । बेला मैकामा उसँग मेरो च्याट चलिरहन्थ्यो । यसैबारे ।
समयले गएको कातिकमा एक संयोग जुराइदियो । दामोदर र म धरान वरिपरिका धेरै ठाउँ घुम्यौं । चतारा, पिण्डेश्वर–बुढासुब्बा–दन्तकाली, भेडेटार लगायतका ठाउँहरु डुल्यौं ।
यतिका धेरै ठाउँमा डुल्दा कहिले हिन्दै, कहिले कोशीको बोटमा चडेर र कहिले भेडेटारको हावा खाँदै हामीले । धेरै विचार विमर्श गर्यौँ ।
हामीले क्लासका, कोठा बस्दा छिमेकीमा रहेका, पाहुना आफन्तकामा जाँदा भेटेका, फेसबुकमा बोलेका, फोनमा कुराकानी गरेका र बाटामा जिस्क्याएका सबै केटीसँगको आआफ्नो आनुभव साटासाट गर्यौँ ।
बुढासुब्बामा नभएको ग्रलफ्रेन्डको लागि धागो पनि बाँध्यौं । दन्तकालीमा गएर प्रार्थना गयौँ । वियजपुरको डाँडोको वर पीपलमा भगवान भाक्यौंँ । पन्चकन्याका पाँचै देवीहरुलाई आफ्नो वेदना सुनाइयो । तर अहँ, केही सीप चलेन ।
हाम्रो लव पर्ने छाँटकाँटै देखिएन ।
अन्त्यमा हार आँदै भेडेटारको डाँडाको टुप्पामा बसेर दामोदरले भन्यो – ‘हामीलाई त पितृश्राप परेको छ कि क्याहो यार !’
मैले पनि गम्भीर मुद्रामा उसको कुरा स्वीकार गर्दै भने, ‘खै के भन्ने ! जेठा हजुरबा पनि लव नपरिकनै मरे । बिहेसमेत हुन पाएन उनको । सबैले भन्थे आशु चुहाउँदै खोलातिर लागेका थिए रे । यता तिलक बडा र बासु बडा पनि त्यतिकै रहे । हाम्रो पुस्ताको हालत यि यस्तो छ ।’
‘त्यही त ! मलाई लाग्छ पक्कै पितृश्राप कै लक्षण हो ।’
‘अब त म पनि स्योर भएँ । अझ हाम्रो गोत्रमा पनि समस्या छ भन्छन् ।’
‘यसको त प्रायश्चित गर्नुपर्छ ।’
‘तर कसरी । के गरेर प्रायश्चित गर्ने ?’
‘मनले सोचेर ।’
‘लु त्यसै गरौँ ।’
त्यो दिन पाथिभरा मन्दिरको परिक्रमा सकेर हामी छिटै धरान फकिर्यौँ । र, पिण्डेश्वर मन्दिर गयौँ – श्रापमुक्त हुन ।
मैले सबै घण्टी बजाएँ । उसले पनि बजायो । दुवै मिलेर शिवजीको तीन फन्का लगाइयो । र फुल चढाएर श्रापमुक्त हुने वरदान मागियो ।
वरदान पाइयो अथवा पइएन्। पाइयो भने पनि थाहा भएन । पाइएन भने पनि थाहा भएन । तर श्रापमुक्त भएको फिल गर्दै बाहिर भने आइयो ।
त्यस रात मैले डाटा लिएर फेसबुक खोलेँ । २–४ जना केटीलाई बोलाएँ । तर रिप्लाई आएन । राति ११ बजेसम्म पर्खेँ । वालमा आएका पोस्टहरु हेरेँ, चार पाँचपटक ट्वाइलेट गएर आएँ । फेरि एकपटक ब्रस गरेँ । तर रिप्लाई आएन । त्यसदिन त्यत्तिकै सुतेँ । भोलि रिप्लाई आउने आशले ।
भोली त के पर्सी पनि आएन।
उता दामोदरको पनि त्यही हाल रहेछ । एक दुई वटा रिप्लाई आएछ । त्यसपछि बन्द ।
‘खै श्रापमुक्त भइएनछ यार,’ उसले गुनासो गर्दै सुनायो ।
मैले खोकेँ, ‘तैलेइ भन्या हाइन यसो गर्दा श्राप सकिन्छ भनेर ? अझ...’
ऊ केही बालेलेन ।
बोलोस पनि के ?
त्यसको भनेको केही समयपछि त ऊ कोरिया गइहाल्यो । भेटघाट बन्द भयो । भिडियो कल भने हुन्छ ।
‘कोरिया ग’का केटाहरुलाई त केटीहरुले खेदो गर्छन रे त,’ मैले एकदिन भिडियोकलमा साधेँ ।
‘कहाँ गर्नु ?’ उसले प्रतिकात्मक प्रश्नसँगै उत्तर फर्कायो, ‘गर्दैनन् नि ।’
‘थोप्डा पनि चाहिने रहेछ यार !’
‘ह्या.. तेस्तो कुरा नगर । भक्तेफुपा कुनचैँ हेन्सम हुन र ?’
‘हेहेहेऽऽऽ’
मैले भक्तेफुपाको उदाहरण धेरै दिइ सकेँ। उनी मेरै मितफुपा हुन्। मितफुपू भगाएर लगेपछि प्रम विहे गर्नेमा उनको नाम हाम्रो गाउँमा सबैले लिने गरेका छन्।
प्रेमको अनुपम उदाहरण हुन भक्ते फुपा ।
अब आफ्नै कुलको कुरा गरौँ...
मेरै उमेरका धेरै सापकोटा युवा जवान छौं । चक्रपाणीलाई गन्ती नगर्ने हो भने हामी सबै एकै ड्याङ्का छौं ।
चक्रपाणीको चरित्र भने जटिल नै छ । त्यसलाई बयान गर्न अर्कै लेख लेख्नुपर्ने हुन्छ । त्यसैले उसलाई छोडेर अरुको मात्र कुरा गरौँ ।
कृष्णमणीको एकपटक लव वरेको थियो । छुट्यो । धेरै समय टिकेन। उसकै भनाइलाई उदृत गर्दा ‘आफूले माया गरेर पनि नहुँदो रहेछ । दुवैले उत्तिकै महत्व दिनु पर्दो रहेछ ।’ भन्ने थियो ।
यस्तै भनाई पाइन्छ अरु दाजुभाइको पनि ।
कमला, विवेक, दामोदर, मनिषा सन्तोष यस्तै पीडामा रहेको महशुस गर्छन् । यसबाहेक मनिका, सन्देश भने सानै छन् । उनीहरुको लव अहिले नपरेकै राम्रो । परे पनि मलाई थाहा नभएकै राम्रो ।
त्यसैले केही विकसित हाँगाबिँगाको मात्र कुरा गरौं ।
मैले कसैसँग कुरा गर्दा ‘प्रेममा त्यति लगाव छैन’ भन्ने गर्या छु । लगाव भए पनि सुनाउन–देखाउन त त्यसो भन्नै पर्यो । नभए अरुले हेप्ने डर हुन्छ ।
पीडा नभएको कहाँ हो र ! तै पनि लुकाएर बस्ने गर्या छु । मेरो प्रेमिका छैनन् भनेर धेरैले विश्वासै गर्दैनन् । कत्ति सम्झाउँदा पनि मान्दैनन् । कहिलेकाहीँ त झर्को लागेर आउँछ ।
अरे भगवान् म तिमीहरुलाई कसरी सम्झाउँ ? कि मलाई कसैले मन पराउँदैनन !
उफ.....! एकछिन सास फेर्न दिनुहोस् ।
म धेरै चिच्याएँ है ?
थैट !
अब शान्त भएर मोवाइल चलाउँछु ।
मोवाइल चलाउँदै थिएँ फेरि भिडियो कल गरेर दामोदरले भन्यो, ‘अब त साह्रै भएन । तँ पत्रकार भइहालिस ब्गल लेख न । बरु म पनि सेयर गर्छु ।’
उसैले भनेको परिणामस्वरुप तपाइँले आज यो लेख पढिरहनु भएको छ ।
उसले त्यति भनिसकेपछि अन्तिममा मैले सोधेँ – ‘अनि हाम्रो लप नपर्नुको कारण चाहिँ केलाई मान्ने होला त ?’
उसले भन्यो, ‘पितृश्राप नै हो । यही लेखिदे ।’
No comments:
Post a Comment