अन्तरर्मुखी प्रेम

पहिलो प्रेममा अनन्त विश्वास हुन्छ । उसैसँग जीवन जिउने सपना देखिन्छ ।

जब साँचो प्रेम गरेको मान्छेले धोका दिएर जान्छ, त्यसपछि प्रेम भन्ने शब्दनै बकवास लागेर आउँछ । त्यसपछिका दोस्रा, तेस्रा प्रेमहरुमा फगत टाइमपासका भावना मात्र जोडिएका हुन्छन ।

अनि प्रेममा विश्वास कम र स्वार्थ ज्यादा हुँदै जान्छन् । धोका र घृणाको लेनदेन सामान्य जस्तै हुँदै जान्छ ।

यसबारे भुपू ३ प्रेमिकाहरुवाट मलाई भरपुर ज्ञान भईसकेको थियो । तर पनि जिवनमा गाँसिन आउने हरेक नयाँ सम्बन्ध सुरुसुरुमा सुन जस्तै लाग्छन् । अलिक खास लाग्छन् ।

लाग्छ उ नै मेरो जिवनको सच्चा, एकमात्र र अन्तिम इच्छा हुनेछ । तर यो सबै क्षणिक भ्रम मात्र हो भन्ने समयले सावित गराएरै छोड्छ ।

जब आफुले विश्वास गरेको मान्छेवाट धैर्यता, माया र विश्वासै पाउन सकिन्न मात्र धोका पाइन्छ तब हामीलाई लाग्छ यसको बदलामा १०/१५ जनालाई प्रेमको नाटक गरेर फसाउनेछु । 

उसले साँचो प्रेमवापत दिएको घृणाको बदला अब मेरो जिवनमा गाँसिन आउँने जोकोहीले पनि तिर्नुपर्ने छ ।

यसरी बाहिर दुयिाँमा प्रेमका संजाल फैलिरहेको थियो जसको म पुर्ण ज्ञाता थिएँ । अनुभव गरीसकेको र गराइसकेको थिएँ ।

यसपटकको मेरो प्रेम छुट्टै तरिकाले सुरु भएको थियो । मलाइ थाहा थियो कि मलाई लव पक्कै परैकै हो । नभए उसलाई सपनैमा त देखिन्न नि हौ – मैले उसलाई दुईपटक सपनामा देखेको थिएँ ।

तर, लव पर्दा हुने अरु अनुभव भएको छ वा छैन त्यो एकिन गर्न सकिएन ।

पोहोर साल जुनेलीसँग लव गनुपरो भनेर कत्ति कोसिस गरें । सुत्ने बेलामा उसको टिएल, फेसबुक एल्वम चेक गरेर सुतें तर कहिल्यै सपनामा देख्न सकिन ।

उसको चर्को आवाज र फोनगर्दा आउने रेडिमेड उत्तरहरु सुन्न कति आतुर हुन्थे मेरा कान । उसको स्वर कतै सपनामा सुन्छुकी भन्ने आश लागिरहन्थ्यो । तर, त्यस्तो भएन ।

आज आएर एउटा त्यो वेलाको इच्छा पुरा भयो । उनलाई आफ्नै हातले सपनैमा भए पनि स्पर्श गरेको खुसी मनमा अनुभव गर्न पाएँ । त्यसैवेला झ्यालको ग्रिलमा ठोक्किएको हात चसक्क दुख्यो ।

भृकुटीमण्डपमा देखेको एक झल्कोले नै मेरो मन बेचैन बनाएको थियो । निद्रा चोरेको थियो र सपना भरेको थियो । मनमा एउटै इच्छा बाँकी रह्यो कि मैले उसको बारेमा थप जान्नुपर्ने छ र जान्नेछु ।

माघको चिसोले अन्तिम चुस्की दिइरहँदा मेरो मनले उनीप्रती भ्यालेन्टाइनको वर्षा गराउने सोचिरह्यो ।

पहिलो पटक मैले उनलाई पर्यटन बोर्ड अगाडि देखें दास्रो पटक सपनामा । यी दुई देखाइमा आँखाको मात्र फरक थिएन, भावनाको पनि फरक थियो । एउटा अपरिचित सुन्दरीलाई देख्दा कस्तो अनुभव हुन्छ त्यो भाव पहिलो भेटमा भयो ।

दोस्रो भेटमा उनी पूर्ण मेरी भइन् । मेरो कल्पनाको बनावटमा सजिएकी परम सौभाग्यवती सुन्दरी भइन् । उनलाई मनैमन मनपराएँ, मनैमन चिनजान गरें र मनैमन आफ्नो बनाएँ ।

सबै एक्लै गरें पूर्ण साहसका साथ । यसो गर्नाका लागि मलाई उनको याद नै काफी भयो । यो वेलामा उनी स्वयंको उपस्थिती पनि फिक्का लाग्थ्यो सायद ।

अब यो भावना उनीसामु प्रस्तुतगर्न बाँकी रह्यो । मेरा दिनचर्या उनलाई खोज्नमा उद्यत् हुन थाल्यो । मिसन मनकीरानी खोज अभियान यसरी सुरु भयो ।

मेकप गर्दा र नगर्दा केटीहरुको मुहार पुरै फरक हुन्छ । आज उनलाई देखें भने चिन्ने हो वा होइन । यहि सोचेर स्कुलवाट फर्केपछि प्रदर्शनीमार्ग ३÷४ फन्का लगाएँ ।

अनायासै मेरो मन उनलाई कुरेर बसेका थिए । सैनिक मैदानबाट पूर्व लागेपछि उनलाई भेट्ने आश र एक–दुई घण्टा बिताएपछि उनलाइ नभेटेको खिन्नताले मनमा त्रास र निराशा बढाउन थाल्यो ।

नजिकिएको भ्यालेन्टाइनलाई फब्रुअरी १४ ले छोप्न लाग्यो । प्रेम सप्ताहको रोज डे, चक्लेट डे, प्रमिस डे..... आदि इत्यादी पनि उनलाई भेटेंभने यो दिन्छु त्यो दिन्छु भनेर सोच्दा सोच्दैै बिते । तर भेटिइनन् उनी ।

मिसनको अन्तिम दिन अथात् भ्यालेन्टाइन–डे, पर्खाइको बाँध समाप्त हुने दिन । उनलाई भेटेर मनका सारा इच्छा पोख्ने दिन ।

गुलाबको झुप्पै बोकेर फनपार्क, ल क्याम्पस, पर्यटन बोर्ड, पुलिस क्लबको चक्कर लगाइरहें । उनलाई भेटेपछि मनमा आउने प्रेमभावना र ओठमा आउने मुस्कानको किस्सा फुस्काउँदै पर्खिरहें ।

घामले विदा माग्यो, चोकमा मान्छे पातलिँदै गए, सटरहरु बन्द भए अफसोच उनी कतै पनि देखिइनन् ।

मेरो प्रेम कोपिलामै झ र्‍यो, मेरो भ्यालेन्टाइन उस्सै सकियो, उनको याद बिस्तारै हराउँदै गयो । साँचो प्रेम अक्सर मनमै रहन्छ, ब्यक्त नगरे पनि यसले आनन्द दिइरहन्छ ।

यो एकतर्फी प्रेम थियो, सायद संसारकै साँचो प्रेम हो । यसमा प्रेम हुन्छ प्रमी र प्रेमिका हुँदैनन् । यसमा आनन्दै आनन्द छ । लिन जान्यो भने ।

(कथा भ्यालेन्टाइन भाग–२ को परिमार्जित अंश।)