कविता : धोका

हो त्यहीँ देखि,
मेरो मन आधारहिन भएको छ।
बेचैनीले जरा गाडेर
नैराश्यताका फलहरु लटरम्म लागेका छन्,
दिन र रातहरु एकै भएका छन,
सपना र विपनामा तिम्रै झझल्को आउने गर्छ,
म के भनेर सम्बोधन गरुँ ?
यी दैनिकी हरुलाई

पंक्तिबद्ध भएर लसपस गर्ने हाम्रा औंलाहरु,
आज सिरानी संगै टाँसिरहन्छन्।
घण्टौं सम्म जुधिरहने यी आँखाहरु,
आज हप्तौं चुहिरहन्छन्।
पेण्डुलमझैं हल्लिरहने यी गोडाहरु,
आज भोलि सुस्ताई रहन्छन्।
छिन छिनमै मुस्काई रहने यी ओठहरु,
न खुल्न सक्छन न मुस्काउन,
यो कस्तो सजाय दिएउ प्रीय ?

भोक, प्यास, निद्रा मेरा जीवन थिए,
आज जीवन नै सकिएको छ।
संगै बाँच्ने-मर्ने सपना थिए,
आज सापना नै सकिएको छ।
रंगीन लाईफ बिताउने कत्रा आशा थिए,
आशा नै सकिएको छ।
प्रेमकै लागि कति अमुर्त चिन्तनहरु थिए,
आज चिन्तन नै सकिएको छ।
यो कस्तो अन्त्यको सुरुवात गर्यौ प्रीय ?

आफ्नै अगाडि भग्नावषेश भएको जीवनमा
मायाका नासोहरु छरपष्ट, छताछुल्ल भएपछी,
टेक्ने लठ्ठीनै पराया बनेपछी,
हिँड्ने बाटाहरु मै वाढी आएपछि।
एकछिन रोक्किएर मुटुले प्रश्न गर्यो,
धोका पाउनलाई यत्ती धेरै माया गरिस ?