कविता: मनको देशमा

मनको देशमा

म पनि राजनीति सिक्दैछु, गर्दैछु।
आफ्नै मनहरु संग,
मनका अन्तर्द्वन्द्वहरु संग
मेरा मनहरु मस्तिष्कसंग वर्ग संघर्ष गर्दै छन।
मन र मस्तिष्कका पक्षपोषण गर्दै मेरा दिनचर्या सुरु हुन्छन।

एउटा विज्ञानको ठूलो ठेली पल्टाएर
दिमागले आन्दोलन सुरु गर्यो
संघर्षको गुन्जयमानले रोम-रोम जागा भई उठे।
भविष्यलाई बदल्ने आंट गर्दै,
सुखसयलको सपना देख्दै,
कल्पनामा राम्रो नोकारी देखेर
१...२..३ देखि अनन्त पेज नं. सम्म
यो आन्दोलन चलिरहने छ.....।

निरन्तर लागिरहेका छन मनहरु
शान्ती फर्काउनलाई,
अमनचयन कायम गर्नलाई,
गरिबी र वेरोजगारीले भयभित मस्तिष्कलाई साहित्यको आनन्दित वाटोमा डोर्याउँदै,
पुलकित बनाउँदै,
अन्तर्नादहरुलाई कतै दवाउँदै
शितलपार्न खोज्दै छ आन्दोलन संधै-संधैका लागि

हजारौं सपनाले रंगीन भएको मेरो दिमाग
संम्झौता मान्दैन,
कहिँ रोकिँदैन,
अन्य बिकल्पै नभएझैँगरि
मोनोटोनस मेरा न्युरोनहरुमा
चर-चर फुटेका बाबा अनि आमाका लेक बेंसी गर्ने एक जोर गोडा
आन्दोलन चर्काईरहने प्रेरणा वनिदिन्छन।

एक थान उन्माद प्रेम,
कतै झिनो रेमिटेन्सको लोभ,
सामाजिक संजालका मसला,
गाउँ-बेंसीका कर्णप्रीय आवाज
एकठ्ठ पारेर
अलिकती स्रोत र साधन जुटाएर
ऐतिहासिक आन्दोलनलाई फेल ख्वाईदिन्छ मेरो मन
यो मेरो राजिनितिक मन।

ठुला-ठुला ठेलीहरु विचमा
सिमान्तकृत गरेर,
५० पुर्णाङ्कमा खुम्च्याएपछी
आन्दोलन गर्न सक्दैनन् ती साना विषय
वार्षिक चुनावको अवसर पारेर
झट्ट खुल्छन,
स्वाट्टै बन्द हुन्छन।
बाध्य पारिएका छन खुम्चिएर बस्न।
मेरो मन र मस्तिष्क विचको राजनीतिमा।