कथा : भ्यालेन्टाइन

भाग २

पहिलो प्रेममा अनन्त विश्बास हुन्छ । उसैसँग जीवन जिउने सपना देखिन्छ ।

जब साँचो प्रेम गरेको मान्छेले धोका दिन्छ त्यसपछि प्रेम भन्ने शब्दनै बकवास लागेर आउँछ । छटपटि, अनिद्रा, नैरास्यता यसका लक्षणहरु बनिदिन्छन् । त्यसपछिका दोस्रा, तेस्रा प्रेमहरुमा फगत टाइमपासका भावना मात्र जोडिएका हुन्छन । अनि प्रेममा विश्वास कम र स्वार्थ ज्यादा हुँदै जान्छन् । धोका र घृणाको लेनदेन सामान्य जस्तै हुँदै जान्छ । यसको भरपुर ज्ञान मलाई भईसकेको थियो भुपु केहि प्रेमिकाहरुवाटै । तर पनि जिवनमा गाँसिन आउने हरेक नयाँ संबन्धहरु सुरुसुरुमा अलिक खास लाग्छन् । लाग्छ उ नै मेरो जिवनको सच्चा, एकमात्र र अन्तिम इच्छा हुनेछ । बिस्तारै—बिस्तारै यो सबै क्षणिक भ्रम मात्र हो भन्ने समयले सावित गराएरै छोड्छ ।
जब आफ्नो मनले विश्वास गरेको मान्छेवाट धैर्यता, माया र विश्वासै पाउन सकिन्न, मात्र धोका पाइन्छ तव हामिलाई पनि लाग्छ — ‘यसको बदलामा १०÷१५ जनालाई प्रेमको नाटक गरेर फसाउनेछु । उसले साँचो प्रेमवापत दिएको घृणाको बदला लिनेछु । अब मेरो जिवनमा गाँसिन आउँने सबैले त्यसको मुल्य चुकाउनुपर्ने छ ।’ यसरी बाहिर दुयिाँमा प्रेमका संजाल फैलिरहेको थियो, जसको म पुर्ण ज्ञाता थिएँ । अनुभव गरीसकेको र गराइसकेको ज्ञाता ।

यसपटकको मेरो प्रेम छुट्टै तरिकाले सूरु भएको थियो । मलाई थाहा भईसकेको थियो कि मलाई लव पक्कै परैकै हो । नभए उसलाई सपनैमा त देखिन्न नि हौ । तर लव पर्दा हुने अरु अनुभव भएको छ वा छैन त्यो चै यकिन गर्न सकिरहेको थिइनँ । पोहोर साल विनिता सँग लव गर्नुपरो भनेर कत्ति कोसिस गरियो — सुत्ने बेलामा उसको टिएल, फेसबुक एल्वम चेक गरेर सुतियो — कहिल्यै सपनामा देख्नै सकिएको थिएन । तर आज उनलाई आफ्नै हातले सपनैमा भएपनि स्पर्श गरेको खुसी मनमा छ । त्यसैबेला झ्यालको ग्रिलमा ठोक्किएको हात चसक्क दुख्यो ।
भृकुटिमण्डपमा देखेको एक झल्कोले नै मेरो मन बेचैन बनाएको थियो । निद्रा चोरेको थियो र सपना भरेको थियो । मनमा एउटै मात्र इच्छा बाँकि रह्यो कि — मैले उसको वारेमा थप जान्नुपर्ने छ । माघको चिसोले अन्तिम चुस्कि दिइरहँदा मेरो मनले उनी प्रति भ्यालेन्टाइनको वर्षा गराउने साचिरह्यो । पहिलोचाटि मैले उनलाई पर्यटन बोर्ड अगाडि देखें दास्रो पटक सपनामा मात्र हो देखेको ।
मेकप गर्दा र नगर्दा केटीहरुको अनुहारै फरक हुन्छ । मैले आज उनलाई चिन्ने हो वा होइन यहि सोचेर स्कुलवाट फर्केपछि प्रदर्शनी मार्ग ३ फन्का लगाईसकेको थिएँ । अनायासै मेरो मन उनलाइ कुरेर बसेका थिए । रोज डे, चक्लेट डे, प्रमिस डे ......... आदि यत्यादि पनि उनलाई भेटेंभने यो दिन्छु त्यो दिन्छु भनेर सोच्दा सोच्दैै बित्न लागे । भ्यालेन्टाइनको दिन त अझ गुलाबको झुप्पै झोलामा बोकेथें अफसोच उनी कतै पनि देखिइनन् । मेरो प्रेम कोपिलामै झ¥यो ।
मेरो भ्यालेन्टाइन उस्सै सकियो । उनको याद बिस्तारै हराउँदै गयो ।
साँचो प्रेम अक्सर मनमै रहन्छ, ब्यक्त नगरेनि यसले आनन्द दिइरहन्छ ।