‘जीन्दगी जिन्दगी रहेन

पिरति पिरति रहेन

झिल्को बल्यो, डढेलो निभेन....’

फिल्म सकिन लाग्दा बज्ने यो गीत नै फिल्मको सार हो। त्यो झिल्को के हो र यसले कसरी असर गरिरहेको छ भनेर बुझ्न पनि गाह्रो छैन्। अहिले हलमा प्रदर्शनरत मुभी झिल्कोः द स्पार्कले एकपटक तपाईँलाई आफ्नो जिवनको वास्तविकताप्रति झकझक्याउने छ। सोच्न बाध्य बनाउने छ। जीवनलाई, परिवारलाई र समाजलाई अर्को कोणबाट नियाल्न बाध्य बनाउने छ।

हामी एकातिर ‘भुषण सर’ जस्तै ढोंगी बनेका छौं। अर्कातिर हामी सोसियल मडियाबाट कति परिचालित भएका छौं भन्ने हामीलाई नै थाहा छैन्। म आफ्नै अनुभव सुनाउँ – फेसबुक पेजमा विभिन्न पेजको अनावश्यक पोस्ट आएको आएकै भएका कारण मैले केही पेजमा गरेको लाइक हटाउने निर्णय लिएँ। त्यसपछि यसलाई अनलाइक र अनफलो गर्न बसेको २ दिनमा पनि सकिएन। दुई दिन पनि अनलाइक गरेर नसकिने गरि मैले आफैं कति पेज लाइक गरेको रहेँछु त ? यसले मलाई सोच्न बाध्य बनायो। त्यहाँ कतिपय यस्ता पेज पनि थिए, जसको पेजमा लेखिने भाषबारे मलाई ज्ञान नै छैन्। केही दिन लगाएर पेज डिसलाइक गरेपछि माइ डे मा देखिने अनावश्यक विज्ञापन कम भयो।

‘एस्सो एक दुई वटा रिल हेर्छु भन्यो तीन घण्टा वितेको पत्तै हुँदैन,’ चीया पसलमा इन्स्टाग्रामको रिल हेर्दै मेरा साथीहरु अक्सर यसै भन्छन्। उनीहरु सबैलाई थाहा छ रिल हेरेर खास केही फाइदा छैन्। तर के गर्नु नबस्नु लत त बसिसक्यो। हाम्रो यस्ता सामान्य आनिबानी आफ्नो लागि, परिवारको लागि कति समस्या जनक हुँदैछन भन्ने हामीले हेक्का राख्न सकेको छैनौ भनेर यो फिल्मले सिकाउँछ।

भारतका प्रसिद्ध पत्रकार रविस कुमार सामाजिक संञ्जालले कसरी आफ्नो उत्पादन हामीसामू ल्याउँछ भन्ने सन्दर्भमा भनेका थिए, ‘मैले एक पटक कसरी फिट रहने भन्ने भिडियो खोजेका थिए। सामाजिक सञ्जालले यति धेरै भिडियो देखायो कि मैले त्यो भिडियो नै हेरेर तीन घण्टा विताएँ तर शारीरिक कसरत गरिनँ।’ भनाइको अर्थ यो पनि हो कि, यदी आफैं दौडन निस्केको भए त बरु शरिरलाई केही फाइदा त हुन्थ्यो होला कि !

हामी अहिले यस्तै भएका छौं, आफैं प्रयास चाहिँ नगर्ने, धेरै अनलाइनकै भर पर्ने। रिलमा अंग्रेजी बोलोको सुन्दा अंग्रेजी सिक्न मन लाग्ने, जर्मन सुने जर्मनै सिक्नु पर्ने, स्पेनिस सुने स्पेनिस र जापानिज सुने जापानिज। देख्दै लोभलाग्दो डाँडाकाँडा देखे झट्टै निस्केर गइहालौँ जस्तो बनाउँछ हामीलाई सामाजिक सञ्जालले। यसको पछाडी हामी सामाजिक सञ्जालको अल्गोरिदमलाई दोष लगाएर बसेका छौं।

व्यर्थको जिन्दगी !

२०७८ बैसाख २४

राति ११ः५०

अहँ ! थाहा छैन। जिन्दगी कसरी अघि बढिरहेको छ। आज दिनभरी बन्द कोठामा बसेपछि मेरो दिमाग एक तमासको भएको छ। अनौठो लागिरहेको छ।

साढे ११ नागिसकेपछि सुत्न खोजेँ तर निद्रा लागेन। सायद गलिएको थिएन। तर शारीरिक थकान मात्र गल्नुको परिषभा हो र ? हो भने ठिकै छ।

होइन भने म आज धेरै गलेको छु। आज दिनभरी मेरो कसैसँग बात भएन। उसो तर अफिसको मिटिङमा बोलेको थिएँ। प्रश्नोत्तर भएको थियो।

तर खास गफ कसैसँग भएन्। त्यसैैले एउटै कोठामा थुनिएको चार दिनपछि मन बढो गम्भीर भएको छु। घना वर्षाले दर्फर्याएको फर्सीको लहरा जस्तै।

जस्तै भनौँ कि कुनै ठूलो पहाडमा ठोक्किन नपाएर भौतारिएको बादलजस्तो मेरो मन पनि कतै शून्य आकाशमा मडारिरहेको छ। बाहिरबाट शान्त देखिने मन भित्रभित्रै कति अशान्त भएको सायदै सकैलाई थाहा होला।

कोभिड-१९ को दोस्रो लहर सुरु भएको धेरै दिन भइसकेको छ। अफिस नगएको पनि चार दिन भइसक्यो। अब कहिलेबाट नियमित अफिस जाने वातावरण बन्छ मलाई थाहा छैन्। यो बन्द कोठामा म केका लागि बसिरहेका छु आजसम्म त्यो पत्ता लागउन सकेको छैन्।

सायद यो कोठाका भित्ताहरुले पनि मलाई देखेर भन्दो हो – बे तेरो काम छैन ? दिभरी ओछ्यानमा मडारिरहेको छस् त ! देख्नेलाई यस्तै लाग्दो हो।

भित्ताको पनि कान हुन्छ भन्छन् ! यदी यो कुरा सहि हुँदो हो, त्यसले मेरो अशान्त मनको आवाज सुनेको होला। मेरो अव्यक्त वेदना थाहा पाएको होला। मेरो मन पीडा र भावना एकै होइनन भन्ने सायद त्यो भत्ताले थाहा पाएको होला।

यही कोठामा बसेर मैले देखेका सपना र खाएका हन्डरहरु पनि उसले थाहा पाइसक्यो होला। र, मलाई गिज्याँदै होला. . .

छि ! म त भावनामा बगिसकेँछु। मलाई भावनामा बग्नु समयको बर्बाद हो जस्तो लाग्छ। तर फेरी बगिहालेँछु। तर अहिले गर्नुपर्ने नि के पो थियो र ?

खासमा मलाई आज निद्रा पट्क्कै लागेको छैन्। थाहा छ कि बिहान चाँडै उठ्नुपर्ने छ तर अहिले निद्रा छैन्। विहान छिटै उठे पनि फेरि दिउँसो सुत्ने त हो ! आजकल अल्छि बनाउनका लागि यही एउटा कुरा कारक बनिरहेको छ।

विहान उठ्यो २ वटा समाचार लेख्यो। पानी ततायो पियो। तरकारी ल्यायो पाकायो खायो। फेरि एक छिन काम गर्यो, सुत्यो, मोवाइल चलायो – फेसबुक, ट्वीटर, टिकटकमा कसकसले के के राखेका छन्। एक फेरि चेक गर्यो। फेरि एक छिन काम गर्यो।

युट्युबमा कुनै नयाँ फिल्म आएको भए हेर्यो। फेरि बेलुकाको खाना। भाँडा। सुत्नेबेला। मेरो अहिलेको दिनचर्या यति नै हो। उफ्फ यो काठमाडौं। कति दिक्को ठाउँ। कति दिक्क लाग्दो बसाई।

कति बेकारको जिवन। जिवन ! ओहो ! जिवन । जि  व  न. . .! कस्तो है यो जिवन ! कहिले छ्या ! अनि कहिले आहा !

खासमा जिवन के नै हो र ? कति नै बाँच्नु छ र के के नै गर्नु छ र जिवनमा ? अहिले सम्म के के नै देखियो र ? धेरै बाँच्यो भने पनि के नै देखिन्छ ? देख्नुपर्ने चाहिँ के के न छ र ?

सोच्ने हो भने जिवन दिग्भ्रमित विचारहरुको संगम जस्तो लाग्छ। भवना हरुको दोभान हो जस्तो लाग्छ। तर कहिले निकै खुसी लाग्ने जिवन कहिले त्यसै बोर पनि लाग्छ। आज मलाई व्यर्थको जिन्दगी लागिरहेको छ।

मेरो मनमा प्रश्न छ कि म केका लागि बाँचिरहेको छु ? केही बेर अघिसम्म यो प्रश्नले मलाई धेरै तनाब दिएको थियो। त्यही दिनचर्याबीच एक्लो ज्यान एउटा कोठभित्र कसरी कति दिन बाँच्न सक्छ।

यस्तो जिवनको कुनै अर्थ छ ? सार्थकता छ ? मक्सद नभएको जिन्दगी बाँचेर म कहाँसम्म पुग्न खोजिरहेको छु ? सिनारी, बेडसीट र ब्ल्यांकेटबीच जलिरहेको दिमागमा लस्करै प्रश्नका ताँती देखिन्छन्।

त्यसको उत्तर भट्न नसकेपछि म उठ्छु र ल्यापटकप निकालेर धमाधम टाइम गर्न थाल्छु। कसैलाई भनौँ त के भनौँ। त्यसैले म यो सबै यहाँ लेख्दै छु। यो व्यक्तिगत फ्रस्टेसन उतार्न पनि ल्याप्टपको सहारा लिनु परेको छ।

उसो त यो नै मेरो सच्चा साथि हो। यो केही स्लो भए पनि मैले भनेको सबै मान्छ। कथा कविता लेख्नदेखि अफिसको कामसम्म यसले सघाउँछ। साथीभाई आउँदा पुराना स्मृति ताजा गराउन पनि यसले सहयोग गर्छ।

फिल्म हेरेर घण्टौं विताउने साथि पनि यही त भएको छ।

उफ. . . . यसैबीच मैले ठूलो स्वरमा श्वास फेरेँ। मलाई लाग्छ अब निद्रा लाग्ने वाला छ। यदी लागेन भने फेरि मनमा त्यहि भावना हरु खेल्न थाल्नेछन्। फेरि मन पोल्नेछ। तर अब म उठेर लेख्न थाल्नेवाला छैन्।

एउटै काम गर्नका लागि मसँग धेरै तागत बाँचेको छैन्। नभए फेरि भित्ताको कानले सुन्ला र मेरो वेदना कसैलाई सुनाइदेला। डर लाग्छ कहिलेकाहिँ कि म मसँग भागेर कोसँग बाँचिरहेको छु।

यो एकान्त विरानो सहरमा के गरिरहेको छु। वित्थाको जिवन त विताइरहेको छैन् ? मलाई फेरि डर लाग्न सुरु भएको छ। यही डरले मलाई भविष्यदेखि भयवित बनाउँछ। आजकल मलाई ऐना हेर्नबाट निकै डर लाग्छ। कि ऐनाले मेरो वास्तविक पहिचान त देखाइदिने होइन ? ऐनाले मेरो जिवनको व्यर्थता देखाइदिने होइन ?

उसो त जिवनमा मैल सम्झनलायक के नै पो गरेको छु र ? कि मैले ऐनामै स्पष्ट रुपमा देख्न सकुँ, त्यसैले मैले ऐना हेर्न छोडेको निकै भइसकेको छ।

आजाभोलि कपाल पनि म अन्दाजमा मिलाउँछु। कइँयो मात्रले। यसले कहिले बाटो पकड्छ कहिले अनायसै कता कता हिँडिदिन्छ। त्यसले बाटो विराएको दिन म भन्दिन्छु – हेलमेटले कपाल विगारिहाल्छ त !

गुडनाइट सबैलाई ।

तराईदेखि पहाडको यात्रा

भोलिपल्ट विहानको काम निकै थियो पाँच नबजिकनै उठेँ। अनि काम गर्न थालेँ। सितला र सिजला पनि उठेर पढ्न थाले। केही समयमा माइजुले तातोपानी ल्याइदिनु भयो।

सिजलाले चिया ल्याइदिइन्। मैले हिजो बाहिर डुल्न भ्याएको थिइनँ। त्यसैले मलाई थाहा भयो मेरो आजको दिन पनि त्यसै ब्यतित हुनेछ। त्यसैले माइजूले हिजो दिनुभएको सल्लाह मैले मानेँ।

म आज यतै बस्ने योजना थियो तर अब इलाम जाँदै छु। विब्ल्याँटेको घनेन्द्र दाई घर जाँदै हुनुहुँदो रहेछ। उहाँकै गाडीमा जान मामाले भन्नु भयो।

घर जानुअघि माइजुले थर्मसमा पानी भरिदिनुभयो, खाजा दिनुभयो। मैले खाएँ। अनि विहान सात बजे नै घनेन्द्र दाई आइपुग्नु भयो।

मावलका केही समान पनि इलाम लानु पर्ने रहेछ। गाडीमा हालिसकेपछि हामी सबै बस्यौँ। चार जना थियौँ। दाइले गाडी हाँक्नुभयो। बुट्टाबारीको चियाको बुट्टा हुँदै हामी चाराली बजार निस्कियौं।

त्यहाँ एक केजी स्याउ कोसेली किनिसकेपछि भने हाम्रो यात्राले विराम लिएन्।

बुधबारेको चिया कमानको दृष्य इलाम प्रवेश गर्नुअघि नै देख्न पाइन्छ। मैले भिडियो पनि खिचेँ।

घुम्न निस्किएका बेलामा फोटो भिडियो खिच्न मेरो हात छिटै ताम्सिहाल्छ आज पनि यस्तै भयो। मलै यहाँ चियाका बुट्टासँगै रुखको को भिडियो खिचेँ।

गाडीमा सामान्य गफ चलिरहेको थियो। त्यसको मन्दमन्द ध्वनि आज पनि भिडियोमा जिवितै छ। इँरुटारको डाँडाँहरु देखिन थाल्दाको भ्यू झापाबाट उकालो लाग्नेलाई निकै मनमोहक लाग्छ। पर पर देखिने डाँडाहरुलाई ब्याग्राउन्डमा राखेर मैले नजिकमा अग्ला लाग्ने सुपारीका बोटको भिडियो खिचेँ।

पहाड लाग्दै गर्दाको समान्य उकालो बाटो र वरपरका घरले इलामा प्रवेश गरेको आभाष दिन्छन्। यतिकैमा पुगिन्छ, सुखानी जंगलसँग जोडिएको इलाम नाका – जोरकलस।

यो सवारी चालकहरुका लागि जंगलबीचको स्टेसन हो। उत्तरी झापाका बस्तिहरु छोडिएको केही मिनेटको यात्रामै यो स्टेसन आइपुग्छ।

हामी त्यहाँ नबसी उकाली लाग्यौँ। घनेन्द्र दाईको फुपुसँग केही गफगाफ भए। उहाँले मलाई चिन्नु भएको रहेछन्। तर उहाँसँग घनेन्द्र दाइको बुबाको अनुहार मिल्ने भएकाले मैले पहिल्यै चिनिसकेको थिएँ।

मलाई चिनेको होला नि ? भन्ने प्रश्नमा पनि मैले त्यही जवाफ फर्काएँ।

‘हाम्रो बुबा र दिदीको अनुहार त दुरुस्तै त,’ सही थप्दै घनेन्द्रदाईले पनि भन्नुभयो।

फेरि उहाँहरुबीच गफ हुन थाले। म चाहिँ बाहिर हेर्न थालेँ।

यो प्रकृति पनि कस्तो अचम्मको है। अघिसम्म तराईमा हुँदा पहाड हेर्न मनपर्ने। त्यो दृष्यले लालयित बनाउने। अहिले पहाड आइसकेपछि चाहिँ भर्खरै छोडेर आएको तराई हेरौं–हेरौं लाग्ने।

नजिकको भन्दा टाढाको दृष्य सँधै प्यारो लाग्ने। फेरि मोवाइल निकालीहालेँ र भिडियो खिच्न थालेँ।

इलाम प्रवेश गरेसँगै कडा चट्टानको पहाड फोडेर बनाइएको बाटो भेटिन्छ। त्यहाँबाट प्रष्टसँग झापा, मोरङलगायत भारतका केही भाग देखिन्छ। भिडियोमा कैद गरेँ। खिचिसकेपछि हेरेँ।

गाडी तिब्र गतिमा कुदेकाले भिडियो राम्रो अएनछ। तर कोल्बुङको चिसो हावा खाँदै अघि बढ्दा पनि मोवाइलको क्यामेरा चाहिँ चालु नै थियो।

हामी पाथीभरा, हर्कर्टे हुँदै कन्याम पुग्यौ। गर्मी याममा झापाका घुमन्तेलाई हर्कटे प्यारो नाम हो। बाइकमा एक घन्टामै पुगिने चिसो ठाउँ हर्कटे तराईको गर्मी छल्ने पूर्वकै उत्कृष्ट हिल स्टेसनमध्ये एक हो।

त्यसलाई पार गर्दै पुगिएको कन्यामको बयान यो छोटो डायरीमा गरेर सकिँदैन। अधिकांश समय लजाएर कुहिरोको घुम्टो ओड्ने कन्याम सायद विहानै भएकाले हुनुपर्छ आज ख्वाल्ल पोखिएको देखिन्छ – सर्वाङ्ग भएर।

चियाको उन्माद बैंशमा सजिएको कन्याम आज अझै धेरै जवान देखिएको छ। यसको लाज सायद माथीबाट कन्चजंघाले पनि चिहाइरहेको छ।

पर्दापछि लुकेर पर्यटकलाई दर्शन दिन हत्पत नचाहने हिमाल, विहान भने सर्वाङ्ग भएको कन्यामलाई हेरेर मुस्काइरहँदो रहेछ। चियाका चिल्ला पातमा ठोक्किएकर आँखामा परेका घामका किरणले यसको रोमाञ्चकता बढाएको भान हुने रहेछ।

सिसा भित्रबाट देखिएको दृष्यले त यति धेरै तान्छ भने बाहिर निस्किँदा कस्तो होला ?

सोच्दै फिक्कल पुगियो। ललिपप, छुर्पी, अकबरे खुर्सानीजस्ता कोसेलीले भरपुर बजार हो फिक्कल।

यहाँबाट आइतबारे, भालु खोप, तीनघरे, गोदक हुँदै माइखोला पुगिन्छ। त्यसअघि आउने कर्फोकको खिरिला डाँडा र तीखा टुप्पा भएका धुपीसल्लाले मलाई बाटो काटेको पत्तै भएन।

९ बजेर नाघिसकेको थियो, हामी माइखोला काटेर अघि बढ्यौं। इलाम बजार निश्किने काम नभएकाले जिरो किलोमिटरबाटै विब्ल्याँटेतर्फ मोडियौँ।

१० बजे लगत्तै, म एक वर्षपछि घर पुगेँ। तिहार मनाउन।

सबैलाई हाइहेल्लो बाँढ्दै मामाघरमा अलिकति सामान ओरालेर घनेन्द्र दाई घर फर्किनु भयो। म, एक वर्षमा घर परिपरि के कति परिवर्नत भएछ निलाल्न थालेँ।

मलाई वसन्त र वर्षाको हरियाली, सदरको फुलबारी र शिशिरको उराँठ जमिनको तुलना गर्न खुब मनपर्छ। असोजमा चाँडै दशैं परेको सिजन घर पुग्दा वरिपरि हरियाली सकिएकै हुँदैन।

झार आँगनसम्म उम्रिएका हुन्छन्, त्यसलाई हटाउन चटारो हुन्छ। मंसिरमा परेको तिहार मनाउन घर पुग्दा त सयपत्री र मखमली फुलहरु पनि जिवनको उत्तरार्धमा पुगिसकेका रहेछन्।

अम्बा कहिँकतै मात्र बाँकी हुने रहेछ। र, धान काट्न ठिक्क हुनेरहेछ। आज यहि अनुभुति गरेँ।

घरमा मम्मी, बुबा हुनुहुन्थ्यो। खाना खाएर एकछिन गफ गरेँ। एकछिन पछि भाई पनि आइपुग्यो। उसँग पनि गफ गरेँ। आजै त हो भाइसँग मजाले गफ गर्ने, भोलिबाट त झगडा सुरु भइहाल्छ।

र, सबैभन्दा मुख्य कुरा गर्नै बाँकी थियो – लुगा धुन। जुन आज दिनभरिको काम थियो। करिब १२ बजेपछि सुरु गरेँ।

काठमाडौंबाट ल्याएका सबै लुगा धोएर सिध्याएँ। कोरोना महामारीबीच घर आएको छु। त्यसैले धुन मिल्ने धोएँ, नमिल्नेमा सेनिटाइजर दलेर मात्र अरुलाई छुन दिएँ।

यसो गर्दा भाइरसको उपस्थिति थियो भने पनि अरुलाई सर्दैन। सुरक्षाका लागि त खासमा क्वारेन्टिन बस्नुपर्ने हो। तर मलाई कोराना लागेर निको भइसकेकाले आफूबाट अरुलाई तीन महिनासम्म सर्दैन रहेछ।

तर लुगामा टाँसिएको भए त जोखिम हुन्थ्यो। त्यसैले सुरक्षाका उपाय अपनाएको हो।

लुगा धोएर घरमै आराम गरेँ। एकछिन मोवाइल, एकछिन ल्याप्टप चलाएँ। केही मिनेट अफिसको काम गरेँ।

दिपक दाईले बिटामा बोलाउनु भको थियो रे। म गइनँ। मानिसहरु काठमाडौंबाट आएको भनेपछि डराउँछन्। त्यसैले म त्यता नगएकै जाति लाग्यो। गइनँ।

घरमा आएको पहिलो दिन सबेरै खाना खाएर सुतेँ। दिन बित्यो।

काठमाडौं टू विर्तामोड आफ्टर कोरोना

कोरोना महामारीले दशैं खर्लप्पै खाएपछि तिहार मनाउन चाहिँ घर जाने मनसाय बनाउन थालेँ।

मनमनै सोचेँ, ‘घट्टेकुलोको कोठामा बसेरै दशैं विताईयो तिहार चाहिँ त्यसरी विताउन सकिँदैन।’ त्यसैले दशैंपछि अफिस गएको चौथा दिनमै विदा मागेँ।

सजिंव सरलाई विदा दिन पनि अप्ठ्यारो नदिन पनि अप्ठ्यारो। किनभने म दशैंअघि पनि लामो समय अफिस जान सकिनँ।

दशैंमा घरबाटै र त्यसपछि चार दिनमै विदा माग्नु अफिसका लागि फाइदाजनक होइन तर पनि मैले विदा पाएँ – घरबाट पनि काम गर्ने सर्तमा।

विदा पाएपछि सपिङ गर्नुपर्यो भनेर २ बजे नै वानेश्वरस्थित अफिसबाट निस्किएँ। किन्नैपर्ने सामानको लिस्ट बनाएँ। र, महत्वपूर्ण समान लिएँ।

हेडसेट, पावर बैंक, पेनड्राइभ, थर्मस, घडी, चस्मा आदि...। सबै समान किन्न एटीएमबाट पैसा निकालेँ र मैतीदेवी चोकतिर लागेँ। करिब २ घण्टामा सपिङ सकियो।

अब घर लैजाने समान प्याक गर्नुपर्ने थियो। केही समान र बहिनी सितलाको पनि समान झापासम्म पुर्यादिनु परेकाले मैले उसलाई सोधेर समान प्याक गरेँ।

घडिले पाँच बज्नै लागेको संकेत गर्दा मैले प्याक गरेँ। मैले भोलि मात्र घर जाने सोच बनाइरहेको थिएँ। तर झापा जान साँझ ६ बजेसम्म गाडी पाइहालिन्छ।

एसो सोचेँ, ‘अहिल्यै कलंकी गयो भने पनि ४५–५० मिनेटमा पुगिहालिन्छ। गाडी पाइहालिन्छ। आ... आजै पो जान्छु।’

म समान बोकेर निस्किएँ। बबरमहल पुगर कलंकीतर्फको बस चढेँ। कलंकीमा ओर्लिएर बाटो काट्दै थिएँ। एकजनाले पूर्व जाने हो ? भनेर सोधिहाले।

‘झापा, विर्तामोड,’ जवाफमा मैले भनेँ।

उनले आफ्नो पछिपछि आउन इसारा गर्दै अघि लागे। उनको हिँडाई भिन्न किसिमको थियो। सायद खुट्टामा समस्या थियो होला।

हिँड्दै गर्दा उनले केही बसको नाम भने। भाडा १४ सय लाग्ने भए पनि १२ सममा मिलाइदिन सक्ने बताए।

मैले सुरुमै हजार रुपैयाँ दिन्छु भनेको थिएँ। उनले त्यहाँ भन्दा घट्नै नसक्ने बताउँदै थिए।

बाटोमा टिकट बेच्नेहरुले एक सय नाफा राखेर टिकट काट्ने गरेको मलाई पहिल्यैबाट थाहा छ। उनले यहाँ जतिबाट काट्छन् त्यो भन्दा १०० रुपैयाँ सस्तो गाडीको मालिकले पाउँछ।

र, म पहिले पनि धेरैपटक हजार रुपैयाँमा हिँडिसकेकाले त्यतिमै जान सकिन्छ भन्नेमा ठुक्क थिएँ। उनले त्यतिमा लान सकिन्न भन्दै केहीबेर अनकनाए पनि अन्तिममा मिलाईदिए।

नाइट बस बासुकी रहेछ। टिकट काटेको पाँच मिनेटमै बस आयो र म चढेँ। हतारको टिकट नौ नम्बरको सिट लेखिलिएका थिए काउन्टरका दाईले।

तर बसमा ६ नम्बरको सिट खाली भएकाले खलाँसीले त्यहीँ राखिदिए। बसपार्कबाट निस्किसकेको गाडीमा ६ नम्बरको सिट पाउनु भनेको भाग्यको कुरा हो।

मैले जेब्रा र अर्को ब्याग र्याकमा राखेँ। थर्मस र हेडफोन भने हातैमा बोकेको थिए। थर्मसबाट अलिकति पानी निकालेर पिएँ।

भर्खरै किनेर ल्याएको हेडफोन चलाएको थिइनँ। ओपन गरेँ। चार्ज लो रहेछ। त्यसमाथी मोवाइलमा कनेक्ट नै भएन। अन्तिममा त्यत्तिकै झोलामा कोचरेँ। र, सिटमा त्यसै ढल्केर बसेँ।

सीटको साइडमा एकजना दाई थिए। गफगाफ फिट्टो भएन्। राति ११ बजे तिर खाना खाने ठाउँ पुगियो। होटेलको नाम याद नगरे पनि खाना चाहिँ इतिहासकै नमिठो। त्यसमाथी सादा खानाको मूल्य चाहिँ दुई सय रे।

हे भगवान् !

महामारीपछि धेरै कुराको मूल्य बढ्दा खानाको पनि बढेको थिएछ। क्वालिटी चाहिँ कम भएछ।

भलै जे होस्, खाना खाइयो।

अब विहान सम्म बाँचिन्छ भन्ने फिल आयो।

गाडी घुर्र गर्न थालेपछि म बसभित्र पसेँ। निद्रा खास थिएन्। ठाउँठाउँमा चाहिँ निदाएछु।

बासुकीले आज विहान चल्न अल्छि गर्यो। सारै लोसे कुद्यो

भोरमा चिया खानै तीन ठाउँमा विसायो।

विहान ७ बजे पुग्ने अनुमान गरेको म, विर्तामोढ पुग्दा साढे १० बज्यो।

आज विर्तामोढनै बस्ने अठोट गरेको मामालाई भनिसकेको थिएँ। उहाँलाई म आउँदै गरेको पनि जानकारी दिएँ।

पश्चिम बसपार्कबाट अटो चढेर मामाघर पुग्दा ८० रुपैयाँ लाग्ने रहेछ। मामा पर्खिरहनु भएको थियो।

हामी भित्र पस्यौँ।

एउटा जेब्रा र सानो झोला मात्र त थिए, त्यहि लिएर।

मिठाई बोक्ने बानी छैन मेरो। जहाँ जाँदा पनि म त्यत्तिकै पुग्छु। आज पनि त्यतिकै पुगेँ।

खासमा मामाघरमा मिठाइ लिएर गएँ भने चाहिँ अचम्म हुन्छ होला। आजसम्म कहिल्यै लिएर गएको नै छैन्।

माइजू र बहिनीहरु घरभित्रै हुनुहुन्थ्यो। दर्शनभेट साटासाट गर्यौ। भोक लागिरहेको थियो। माइजुले खाना पस्किहाल्नु भयो। मामा र म खाना खान बस्यौँ।

सितला र सिजला चित्रकलामा उत्कृष्ट छन्। सिजलाले मलाई उनले बनाएका विभिन्न चित्र देखाइन्।

मैले मख्ख पर्दै हेरेँ। कमेन्ट गरेँ – वाउ, ग्रेट, नाइस.... यस्तै केही।

खाना खाएपछि केहीबेर मैले आफ्नै काम गरेँ। हिजो राति भएको आईपीएल फाइनलको हाइलाइट हेरेँ।

अफिसमा पठाउन एउटा स्टोरी बाँकी नै थियो। फाइनल गरेर अफिस पठाएँ। यति सकेपछि भने केही आनन्द भयो। अब आफ्नो हिसाबले डुल्न पाइन्छ। यहाँ आएपछि अब कसलाई भेट्ने होला भन्ने दोधारमा थिएँ।

त्यत्तिकैमा विनोलाई सम्झिएँ। उनलाई मैले हिजो नै आज आउने जानकारी दिइसकेको थिएँ। साथै उनी मेरो सानैदेखिको साथी र भाई हुन्।

फोन लगाएर बोलेँ, ‘हेलो कमरेड कता हो ?’

जवाफ आयो, ‘म प्रमिलाको तिर छु। तिमी आइपुग्यौ।’

‘उम, आइपुगेँ।’

‘अनि कता छौं त ?’

‘म मामलमा छु। यता आउने होइन ?’

‘ल म यहाँबाट पाँच मिनेटमा निस्किन्छु ल ?’

‘हुन्छ। बाई,’ मैले फोन काटेँ।

आज मामा र माइजुको काम रहेछ। उहाँहरु निश्किहाल्नु भयो। घरमा दुई बहिनी र म गफ लाउन थाल्यौँ। उनीहरु दाईको मान राखिदिन्छन्। खासै बोल्दैनन्, धेरै सुन्छन्।

हामीले किफायती गफ गर्यौ। चित्रबारे, कोरोनाबारे, पढाइ, परीक्षा र मेरो कामबारे। त्यत्तिकैमा विनोदको सानदार इन्ट्रिी भयो।

उनको गफ समय विताउनका लागि काइदाको हुन्छ। उनले सबैबारे मिलाएर गफ गर्न जानेका छन्। मनमा लागेको कुरा फ्याट्टै बोलिदिन्छन्। हामीले पौने २ घण्टा यसरी नै गफ गर्यौँ।

जसमा हामी तीन जना मुस्किलले १५ मिनेट जति बोल्यौँ होला। बाँकी समय सुन्यौँ...

घाम पश्चिमतिर ढल्किन थालेपछि हामी बाहिर निश्किियौँ। लिला दिदीको घरमा पुग्यौँ। भिनाजु मात्र हुनुहुन्थ्यो। दिदी बाहिर जानु भएको थियो।

म आजमात्र काठमाडौंबाट आएको थिएँ। कोरोनाको महामारी थियो। उहाँ मसँग धेरै डराएजस्तो लाग्यो।

नडराउनु पनि किन ?

महामारीले यस्तो विकराल रुप जो लिएको थियो।

मलाई धेरै समय बस्न अप्ठ्यारो लाग्यो। मास्क पनि खोलिनँ। सामाजिक दुरी राखेरै कुरा गरेँ र बाहिर निश्किएँ। दीदीसँग भने देखभेट भएन्।

त्यसपछि म पहिले विर्तामोडमा प्लस टू पढ्दा कोठा बसेको घरमा पुगेँ। कोरोनाको डर त्यहाँ केही कम रहेछ। त्यहाँ अर्कै एकजना महिला हुनुहुन्थ्यो।

‘सिला आन्टी हुनुहुन्न ?’ मैले ति नारीलाई सोधे।

जवाफ आयो, ‘माथी हुनुन्छ।’

म माथी हेर्न जाँदै थिएँ, आन्टी झर्दै हुनुँदो रहेछ। भर्याङमै भेट भयो।

‘प्रणाम,’ काठमाडौं गए पनि संस्कार नविर्सिएका प्रमाण दुई हात जोडेर दिएँ।

‘प्रणाम,’ उहाँले पनि सुमधुर स्वरमा साधुवाद फर्काउनु भयो।

अनि सोध्नुभयो, ‘कैले आको ?’

‘आज विहान।’

‘खबर ठिकै होला नी ?’

‘उम, एकदम ठिक छ,’ मैले आँखीभौ उचालेर जवाफ दिँदै सोधेँ, ‘तपाइँहरुको ?’

‘ठिकै छ हौ। कोरोना लागेको छैन अहिलेसम्म त।’

‘हेहेहे..’ हामी सबै हाँस्यौ।

विनोदले मलाई काट्याउँदै म पहिले बसेको कोठा देखाएरु मुसुक्क हाँस्यो। कोठा देखाउनुको अर्थ त बुझेँ तर त्यसमा हाँस्नुपर्ने कारण त केही पनि थिएन्।

एकछिन सोचेँ पत्ता लागेन, के थियो हाँस्नुपर्ने कारण ?

सिला आन्टीसँग केहीबेर गफ भएपछि प्रसंग केही मोडियो। काठमाडौं, कोरोना, बसाई, पढाइ र जागिरपछि कुरा विनादतर्फ पुगेपछि मैले बल्ल चाल पाएँ।

पहिले म बसेको कोठामा अहिले एकजना केटी बस्दी रहिछन्। र, उनी विनोदकी ग्रलफ्रेन्ड रहिछन्।

यही बस्छिन भन्ने विर्सिएको रहेँछु, सम्झिएँ र भित्रभित्रै हाँसें। खासमा हाँस्नुपर्ने कारण चाहिँ केही थिएन। रै पनि खै के मन लागेको हो अन्र्तमानमा चाहिँ हाँसें।

केहीबेरको गफपछि हामी विनोदको घरमा पुग्यौं। खास यो मारवाडी सेवा समितिको घर हो। ठूलोबुबाले यहाँको रेखदेख गर्ने भएकाले बस्ने व्यवस्था पनि यहिँ छ। मैले ठूलो बुवा र ठूलो ममीलाई नमस्कार गरेँ।

ठूलोबुबालाई भर्खरै चिनी रोगले सताएछ। उहाँ लुताउनु पनि भएछ। पहिले त हाट्टाकट्टा मोटो हुनुन्थ्यो। पहिलेको, फुर्तिलो र चम्किलो अनुहार त पुरै बादल लागेको दिनजस्तो भएछ।

न्यास्रो, मायालाग्दो।

मैले उहाँको अवस्थाबारे सोधेँ। अहिले ठिक हुँदै छ अरे। यता ठूलोममी त सुगरको पुरानै विरामी भइहाल्नु भयो।

एकछिनको गफपछि म र विनोद विर्तामोढ दर्शनमा निश्कियौँ। सुसिल प्लटिङमा पर्खिरहेको रहेछन्। फोन गरेर आउँदै गरेको बताए।

हामी त्यतै मोडियौँ। शुलिल खतिवडा पहिले एभिन्युज टिभीमा समाचार पढ्ने काम गर्थे। लकडाउन हुनुअघि घर आएका थिए, कोरोना महामारीका कारणले गरेको लडडाउनका कारण काठमाडौं फर्कन पाएनन्।

घरै बसिरहेका छन्।

अब महामारीको जोखिम सकिएपछि काठमाडौं फर्कने सोच रहेछ। नभए विर्तामोढ तिरै विजनेस गर्ने सोच पनि बनाएका रहेछन्। हामीले पहिलेको धिमाल बस्ती, अहिले प्लटिङ भएको ठाउँमा आलुचप र पकौडा खायौँ।

चटपट खाने प्रस्ताव भने बहुमतले पारित भएन्। छोड्दियौँ। शुसिलसँगको लामो संवादपछि विनोद र म निश्कियौँ। ठूलोममी खाना तयार गर्दै हुनुहुँदो रहेछ।

विनोदले त्यतै बस्ने कर गर्दै थिए। तर बसिएन। आज सेल्फी डाँडा र जामुनखाडी गएर केही लेख तयार पार्ने विचार थियो। तर सफल भएन। दिउँसो त्यतिकै विताइयो।

त्यसैले राति केही काम गर्नुपर्ने थियो। खाना खाएर मावल नै जाने बताएँ। ठूलोममीले पनि त्यही सल्लाह दिनु भायो।

काठमाडौंबाट आको केटो कोरोनाको जोखिम निकै छ भन्ने भान ठूलोममी र ठूलो बुबाको मुहारमा छरिएको थियो। मलाई पनि चाँडै निश्किन मन थियो।

 विनोदको आग्रहलाई पनि हृदयांगम गर्नै पर्यो। त्यसैले म खाना खाएर निश्किएँ।

मावलमा पुगेपछि केही काम गर्न बाँकी थियो। जमुनामा लाग्ने कागे मेलाको बारेमा लेख्दै थिएँ। त्यो पुरा गर्न लागेँ। थालेको मात्र थिएँ। सकेको थिइनँ।

यसका लागि मैले जमुनाका एक जनालाई फोन गरेर जनाकारी लिएँ। र, लेखेँ। ८ सय शब्द पुगेपछि बाथरुम जाँदा मात्र थाहा भायो कागतिहार भोलि होइन पर्सी पो रहेछ।

सक्नै लागेको स्टोरीलाई अर्कोपटि राखेँ। भोलिनै हो कागतिहार भनेर आज बेलुकै स्टोरी सक्ने ध्याउन्नमा थिएँ। अब अल्छी लाग्यो।

यो वर्षको तिहार पनि अचम्मकै रहेछ।

कग तिहारको भोलिपल्ट बेलुका लक्ष्मीपुजा रे ! विहान चाहिँ कुकुर तिहार रे !

गाई पुज्ने दिन चाहिँ लक्ष्मीपुजाको भोलिपल्ट ! यो वर्षको तिहार साँच्चिकै ‘तिहार’ हो कि विस्मयाधिबोधक चार्ड ?

सितला र मैले यही विषयमा केही मिनेट खर्च गर्यौैँ।

राति १–२ ओटा छोटा न्युज अफिसमा पठाएर म सुतेँ।

१५ औं दिन : आइसोलेसनको अन्तिम दिन

२०७७ कार्तिक ५ गते, बिहीबार

आज यहाँ आएको १५ औं दिन। दिउँसो मेरो डिस्चार्ज हुँदै छ। विहान अफिसको काम सकेपछि पनि केहीबेर सुतेँ।

सुत्नु पनि कति हो ! बेडको बीचको भाग नै गहिरो भइसक्यो। अझ सिरानीतर्फ धेरै बसेर होला त्यो भाग अन्य भागभन्दा धेरै गहिरो थियो। राति सुत्दा पनि मुनी कपडा र माथीबाट सिरानी राख्नुपर्ने हुन्थ्यो। खाडल परेर।

दिक्कलाग्दो बेड छोडेर कपाल कोर्न छतमा गएँ।

‘रिपोर्ट आज पनि आएन है ?’ प्रश्न आइरहेकै थियो।

‘अब दशैंको पुण्र्यापछि आउँछ,’ प्रश्न सोध्ने सबैलाई ठट्टाको पारामा जवाफ दिँदै गएँ। छतमा योगा चलिरहेकै थियो।

जाने दिन भएकाले यसैबारे गफहरु भएरहे। आइसोलेसन भवनबाट कोरोना जितेर जानु भनेको दशैं, तिहार, तीज, छठ सबै वर्पको खुसी एकैठाउँमा मिसाउँदा जस्तो हुन्छ नि त्यस्तै हो।

यहाँबाट निश्किनु भनेको जेलबाट कैदी बाहिर निस्कनुजस्तै हो। व्यवहारले त्यस्तो नभए पनि मानसिक रुपमा त्यस्तै भान हुने रहेछ। आइसोलेसनमा रहने मानिसको अन्तिम उद्देश्य भनेकै कोरोनालाई जित्नु र त्यहाँबाट बाहिर निस्कनु हो।

त्यसैले त्यहाँ बसिरहेका मानिसले जाने मानिसलाई गहिरो गरि हेर्छन्। एक खालको हेराई हुन्छ नि – जसमा कसैले राम्रो प्रगति गरेको छ र उसको प्रगति देखेर भित्रैदेखि खुसी भएर कसैले हरिरहेको छ। हो त्यस्तै खालको हेराई।

बाहिर जाने मानिसलाई देखेर लाग्छ, एक दिन म पनि त्यसैगरि बाहिर निस्कने छु।

आज बाहिर जाने दिन भएकाले अरुले मलाई हेर्ने शैली पनि मलाई त्यस्तै लाग्थ्यो। त्यसैले आज विहानको फुटबल खेल मेरो विदाईस्वरुप भयो।

हामीले तीन दिन देखि छतमा गोल खेरिरहेका छौं। गोल बनाउने समान त पाइँदैन तर त्यहाँ नचाइने समान रबरले बेरेर खेल्ने गरेका छौं। खाना–तरकारी ल्याउने गरेको प्लास्टिक, काम नदिने कपडा, मोजा, रबर, फोहोर राख्ने प्लास्टिक आदि बलको कच्चा पदार्थ थिए।

हिजो साँझ गोल बनाएर खेल्दै थियौँ। पहिलो गोल गर्ने जोसम बल अघि लिएर गएँ। र, केही अघिबाट पोस्टतर्फ प्रहार गरेँ। बल त पोस्ट माथीबाट हावामा गयो र तल मैदानमा झर्यो।

अब पर्यो फसाद।

हामीले मैदानमा गएर गोल लिएर आउने उपाय थिएन्। नर्सलाई फोन गरेर रिक्वेस्ट गर्दा छतमा खेल्ने अनुमति नभएको उत्तर पायौँ र चुप लागेर बस्यौँ।

त्यत्रो जोरजाम गरेर बनाएको बल खस्दा निकै नरमाइलो लाग्थ्यो। हिजो हाम्रो बल दोस्रोपटक खसेको थियो। पहिलो पटक हिजो विहान खसेको थियो रे। म चाहिँ हिजो विहान छतमा उक्लेको थिइनँ।

अब अर्को गोलको लागि समान जोरजाम गर्नुपर्ने भयो। त्यसरी गोल बाहिर जाँदा लास्टै नरमाइलो लाग्ने गर्दथ्र्यो।

तर होस् पुर्याउँदा पुर्याउँदै पनि गोल बाहिर गइहाल्ने। आज विहान पनि एउटा गोल बाहिर गर्यो। अर्को बनाउनु पार्यो। तर जे होस् खेलले शरीरलाई थकान धेरै दियो। अभ्यास राम्रो भयो।

आज विहान पनि गलियो। खेलपछि म कोठामा फर्केँ। जाने दिन त थियो तर ब्याग प्याक गरेको थिइनँ। अहिल्यै गर्न मन पनि थिएन्। आज एक दुई जनालाई फेसबुकमा एड गनुपर्ने थियो। ठकुरी भईले मलाई खोजेर एड गरे।

आज थाहा भयो, उनको नाम टंक शाह रहेछ। अनि ३०१ मा बस्ने हुम्लाको साथीको नाम एडी शेर्पा रहेछ। फेसबुकमा साथी बन्यौँ। मेले संगै बसिरहेका बासँग यत्रो दिन सँगै बस्दाको अनुभव साटेँ। उनी हिजो ज्वरो आएर सुतेका थिए।

दशैंमा घर जान नपाएपछि उनलाई धेरै तनाब भएको प्रस्टै देखिन्थ्यो। उनको घरमा अभिभावक विनाको दशैं खराब भएको भान उनले फोनमा कुरा गर्दै थाहा पाएको थिएँ।

मैले पनि सान्त्वना दिएँ – विश्वमै यस्तो महामारी छ....। सहमति जनाए तर मनको पीर त्यसै कहाँ जान्छ र ? उनको आँखामा प्रस्टै देखिन्थ्यो।

त्यो दिन उनीबाहेक धेरै जनासँग कुराकानी भयो। एकजना मानिस कोठाबाहिर झ्यालमा आएर आफू कसरी आइसोलेसनमा आइपुगेँ भनेर सुनाए। मैले उनको नाम त सोधिनँ तर उनी झगडाका क्रममा पक्राउ परेका रहेछन् र १० दिन जति थुनामा परेपछि कोरोना जाँच्दा संक्रमित भएको पाइएछ र यहाँ आएका रहेछन्।

उनीसँगै जुवा खलमा पक्राउ परेको ग्याङ पनि रहेछ। ६÷७ जनाको। सामाजिक सञ्जालमा चर्चित १÷२ जना पनि त्यसमा थिए। उनीहरु डेढ लाख रुपैयाँसँगै जुवाको खलबाट पक्राउ परेका रे। ति व्यक्तिले सुनाए।

म मज्जाले हासेँ। उनले कस्टडीमा बस्दाको अनुभव सुनाए। मैले चाख दिएर सुनेँ। मैले धेरै प्रश्न गरिनँ। म फोन चलाउँदै थिएँ, उनी आए बोलाए र गफ गर्न थाले। उनले कथा सुनाउँदै गए म आश्चर्यमा परेर सुन्दै गएँ।

बोर लाग्न थोलपछि उनीसँग विदा मागेँ, उनी गए। एकछिन फेसबुक चलाएर नुहाउन गएँ। आज त्यहाँ नुहाउने अन्तिम दिन। पानीमा खै के हालेको थियो कुन्नी हत्पत्ति साबन नै नलाग्ने।

नुहाइसकेर त्यहाँ बस्दाको भन्दा अर्को लुगा लगाएँ। म हिँडन लागेको खबर सबैले थाहा पाउनेगरि लुगा लगाएँ र खाना खाएँ।

खानापछि फेरि गफ गर्न थालेँ। आजको महत्पूर्ण काम नै गफ गर्ने थियो। धेरैजनासँग गफका साथै दिउँसो दुई बजेतिर घर जाने नाम लिस्टमा मेरो नाम पनि आयो।

मैले झोला प्याक गरेँ र बेड मिलाएँ। निकाल्नुपर्ने सामान निकालेँ र पट्याएँ। अब निस्किनको लागि तयार भएँ। लगत्तै मोवाइलमा घण्टि बज्यो।

अचम्म कहिल्यै सेभ नभएको डल्फिन भन्ने नामबाट म्यासेज आएको थियो। हेरेँ कोरोना रिपोर्ट रहेछ – फेरि पनि पोजेटिभ।

भाग - १६

१४ औं दिन : सम्भव भए आजको दिन मेटिदिन्थेँ

२०७७ कार्तिक ५ गते, बुधबार

आज मलाई डायरी लेख्नै मन लागेको छैन्। सम्भव हुँथ्यो भने आजको दिन म मेरो जीवनबाटै हटाइदिने थिएँ। के राख्नु यस्तो दिन पनि। विहानै एकैछिन अफिसको काम गरेपछि दिनभरी त्यसै बित्यो।

एनटीसीको डाटा प्याक लिने प्रकृयामा मिस्टेक भएछ। छ सय रुपैयाँ जति थियो मोवाइलमा। स्वाहा भएछ। तर आजको दिन नराम्रो हुनुको कारण यो होइन्।

उसै खोई किन हो विरक्त लागेको छ। दिन त्यस्तो विशेष केही छैन। आलस्य लागेको छ।

उही हिजोकै जस्तो रिपोर्टको पर्खाइ। उही गफ। खाजा, खानाको उही टाइम। सबै उही। बहिर त्यही साथीहरु। गफ त्यही बेड त्यही ओछ्यान त्यही।

विहान एकपटक बाहिर कुनै अस्पतालमा गएर टेस्टका लागि स्वाब दिएर आउन मन थियो। फेरि हिँड्दै जना अल्छि लाग्यो। भोली डिस्चार्ज हुने दिन हो। बरु भोलिनै गरौँला।

अल्छि लाग्दो दिनको कथा पढ्न पनि अल्छि नै लाग्ला त्यसैले आजलाई बाइ बाइ।

भाग - १५

जिन्दगी जानेभो कोरोनाको रिपोर्ट कुर्दैमा..

१३ औं दिन : २०७७ कार्तिक ४ गते, मंगलबार

विहे कहाँ हुन्छ नि लगन जुर्दैमा...
जिन्दगी जानेभो रिपोर्ट कुर्दैमा ।

यो माथीको सायरी मैले आजै रचना गरेको हो। आजको दिन सायरीको दोस्रो सेन्टेन्स जस्तै भयो, ठ्याक्कै। पहिलो वाक्य चाहिँ भाका मिलाउन लाई मात्र राखेको हो।

यो कुरालाई घटना क्रम मिलाएरै बुझौं।

कोरोनाको रिपोर्ट कुर्दाकुर्दै हिजोको दिन वित्यो। आज ९ बजेसम्म आउला भन्ने आशाले निकैबेरसम्म सुतेँ। अझ भनौं रिपोर्ट आउला अनि त्यसै अनुसारको योजना बनाउँला भन्ने मनमा लागेको छ।

त्यसैले विहानको काम त्यतिकै रह्यो। प्रकाश दाई उठेदेखि नै टेन्सनमा देखिनुहुन्थ्योे। उहाँ म भन्दा एक दिन अघि आउनु भएको हो। एक दिन अघि नै जानुहुन्छ।

सुरुमा उहाँको सिटी भ्यालू २३÷२४ भएकाले चाँडै निको हुने आशा थियो। दाईको अस्तिदेखिनै गन्द आउन थालिसकेको थियो।

त्यसैले उहाँले यहाँबाहेक स्टार अस्पतालमा पनि स्वाव दिएर आउनु भएको रहेछ। आज दुवैतिरको रिपोर्ट आउनुपर्ने हो। ९ बजेसम्म त रिपोर्ट कुर्नै पर्यो।

विहानको खाजा खाएपछि म मिश्रको किताब निकालेर पढ्न थालेँ। पढ्न पटक्कै मन लागेन।

यहाँ आएको १२ दिनसम्म कुनै टेन्सन थिएन्। तर जाने बेलामा पनि कोरोना निको नभए के गर्ने भन्ने दोधार र तनाब सुरु भयो।

घरबेटीलाई के भन्ने, छिमेकीलाई के भनेर चित्त बुझाउँने ? सबैलाई केही न केही भनेर चित्त बुझाउन सकिएला तर आफ्नै मनलाई चाहिँ के भनेर फकाउने ?

यस्तै, भावनाले प्रकाश दाईलाई पनि तनाब भएको हुनुपर्छ, उहाँले दोस्रोपटक स्टार अस्पतालमा फोन गर्नुभयो। फोकल पर्सनले १ बजे मात्र रिपार्ट आउने बताए।

तनाबमा देखिनुभएका प्रकाश दाईले आज नै आइसोलेसनबाट डिस्चार्ज माग्नुभएछ। भित्र आएर भन्नुभयो।

‘अहो हामीलाई यहाँ बस्न नमजा हुने भइगो नि,’ उहाँको निर्णय सुनेर मैले भने।

‘अब यस्तै परिगयो, के भन्ने र खै !’ दाईले भन्नुभो।

‘अर्जुन दाई तपाइँ चाहिँ कहिले जाने ?’ मैले अर्को दाईलाई सोधेँ।

‘मेरो त आज १५ दिन पुगिसक्यो त। आज जानेँ,’ उहाँले पनि त्यसो भनेपछि म झसंग भएँ।

१३ दिनसम्म सँगै बसियो, गफ गरियो, वादविवाद गरियो मित्रता किनै गाढा भइसकेछ। तर मैले अर्जुन दाईको नाम भने गलत बुझेको रहेँछु। नर्सले डिस्चार्ज लिस्टबाट नाम पढेपछि पो उहाँको नाम थाहा भयो।

‘तपाईंको नाम अर्जुन होइन ?’ मैले उहाँलाई सोधेँ। उहाँले दाईले ‘होइन ’ भन्नुभयो।

अर्जुन भन्ने नामसँग झन्डै मिल्ने गरि उहाँको नाम त अर्कै पो रहेछ।

मैले सोधेँ उहाँले हास्दै ‘हो त नि’ भन्नुभयो। मैले यत्रो दिनबाट गलत नाम बोलाईरहेको रहेछु।

फेरि नाममा के राखेको छ र ? भन्ने प्रश्नले मनमा समाइहाल्यो। यो विषयलाई त्यत्तिकै छोडिदिएँ।

आज विहान मैले न मैले घाम तापेँ न मिश्रको किताब पढेँ न अफिसको काम नै गरेँ। सबै भुलेर कोरोना रिपोर्टको पछि लागेको थिएँ। चिन्ता लिएर हुने त केही पनि होइन तर त्यसै चिन्ता बढिरहने।

दशैं आइसक्यो। सपिङ केही गरेको छैन। अफिस विदा माग्ने कि नमाग्ने दोधारमा छु।

घर जोन कि नजाने त्यसको पनि टुंगो छैन्। पोहोर पनि दशैंमा घर गएको थिइनँ। यसपालि पनि टुंगो छैन भन्दा ममीले रिसाउँदै गालि गर्नुभएको थियो।

यो वर्ष तिम्बुङ पोखरी घुम्न जाने योजना बन्दैथियो। तर कोरोना लागेर आइसोलेसनमा भर्ना भएपछि भने सबै बिग्रियो।

जाने योजना बनाएका केही साथीले फोन गरेर दुई तीन पटक सम्झाइसके मैले आउँछु आउँछु भनेर टारिरहेको थिएँ।

यस्तै यस्तै कुराहरु दिमागमा खेलिरहेका छन्। यता रिपोर्ट पोजेटिभ वा नेगेटिभ आएको भए पनि त्यसै अनुसार गर्न हुन्थ्यो।

अब बाहिर जँचाउन जाने कि नजाने। नेगेटिभ आयो भने पनि पुरा विश्वस्त हुने अवस्था छैन्।

अर्जुन दाईको सँगै बस्ने भाइले टेकुमा टेस्ट गर्दा नेगेटिभ आएको थियो तर रिपोर्ट आएको भोलिपल्ट सेन्ट्रल डायगोनस्टिक ल्याबमा टेस्ट गर्दा पोजेटिभ आएको हिजो मात्र हो।

अब कुन रिपोर्टलाई सही मान्ने ? ठिक ठिक योजना नभएपछि मनमा के के कुरा आइरहन्छ।

यसैबीच पल्लो कोठाको ठकुरी भाई आए। मैले उनलाई पनि लिएर छतमा गएँ। तर फर्किहालेँ। एकछिनमा नुहाउने विचार आयो र नुहाउन निस्किएँ।

बाहिर जाने वित्तिकै साथीहरुको प्रश्न उही हुन्थ्यो, ‘रिपोर्ट आयो ?’

मेरो उत्तर पनि उही – छैन यार।

‘ढिलो आयो भने त स्योर पोजेटिभ हो,’ त्यसपछि सबैले भन्ने उत्तर यही नै हो।

म नुहाएर फिर्किँदा पनि अवस्था उही थियो। दुवै जना दाई जानलाई तयार रहनु भएको थियो। धेरै नरमाइलो महशुस हुँदै थियो। यहाँबाट कोरोना जितेर फर्कनु त राम्रो कुरा हो र साथ छुट्नुपर्दाको पीडा अर्कै थियो।

त्यहाँ बसिरहन मनै लागेन। म फेरि छतमै गएँ। निकै बेर रुमल्लिएर कोठामा फर्कँएँ, दाइहरुर्ला डिस्चार्ज दिएको थिएन्। धेरै मानिस भएकाले कागज पत्र मिलाउन समय लागेको थियो रे।

केहीबेर गफिएर बस्यौँ। यत्रो दिन सँगै बस्दाको समिक्षा गर्यौँ। आज स्टार अस्पतालबाट डोल्पाली बा र प्रकाश दाईको रिपोर्ट फेरि पोजेटिभ आयो। यसकारण उहाँहरु चिन्तित हुनुहुन्थ्यो।

शब्दले ‘केही चिन्ता छैन’ भनेको भए पनि चिन्ता आँखामा प्रष्टै देखिन्थ्यो।

नर्सले नाम बोलाएपछि हामीले जाने बेलाको सद्भाव साटासाट गयौँ। सेल्फी खिच्यौँ।

सबैले फोन नम्बर लेनदेन गर्यौँ। फेसबुकमा जोडियौँ। अन्तिम पल्ट मैले कोठाबाटै हात हल्लाएँ।

नयाँ साथीहरु बनाएको भए पनि आज मलाई एक्लो फिल भइरहेको छ। केही गर्नै मन लागेको छैन्। अरु साथीहरु त छन्। उनीहरु कोठामा आउँछन्। गफमा भुल्याउँछन्।

उनीहरुको बाल्यकालका कथा सुनाउँछन्। म पनि सुनाउँछु। सँगै हास्छौं तर मनमा डर त्यही रिपोर्ट के आउला भन्ने नै छ। यसैबीच मैले अफिसको केही काम पनि भ्याएँ।

हिजो डायरी लेखेर भ्याएको थिइनँ। बेलुकाको पार्ट लेख्न बाँकी थियो। लेखेर भ्याएँ। कामकाबीच वरपरका साथीहरु आइरहे। गफमा पनि उत्तिकै समय खर्च भयो।

दिउँसो एउटा फिल्म पनि हेर्न थालेको थिएँ। बिचमा पुगेपछि अल्छि लाग्यो। आधा नपुग्दै छोडिदिएँ।

फेरि डायरीमै लागेँ। हिजोको चाहिँ बल्ल बल्ल सकेँ। केही लामो भएजस्तो लगेका थियो होइन रहेछ। र, दि ढल्दै गएपछि ठकुरी भाइसँग छतमा उक्लिएँ।

छतमा आज नयाँ खेल खेलियो। खासमा खेल्नलाई केही पनि थिएन्। तर इच्छा भयो भने कसको के लाग्ने रहेछ र ?

एकजनाले जारको सानो बिर्को छतमा पुर्याएका रहेछन्। अर्कोजनाले गोल खेल्न थालेछन्। त्यसमा तीन जना थपिएर खेल्दै थिए।

फुटबलमा मुसो छक्याइ जसरी खेलिन्छ नि ठ्याक्कै त्यसै गरेर। अनि अनमोल पण्डित र मैले पनि त्यही ग्रुप जोइन गर्यौँ। निकै बेर खेल्यौँ।

अनि छक्याइ छोडेर दुईपछि पोस्ट बनायौं। चप्पल राखेर। तीन तीन जननको टिम बाँडेर निकै बेर खेल्यौं। लास्टै मजा भयो। यसले त फुटसलको भोक नै मेटाइदियो।

एकछिन भए पनि दिमागलाई आराम मिल्यो। पसिना आयो। छिनपछि फम्र्याट चेन्ज गरेर पोस्ट बनाए पछि रौनक बढेको थियो। छ जना, सबैलाई रमाइलो लागेछ।

राति त्यो विर्को नदेखिने भएसम्मै खेल्यौँ। र भोलिका लागि बिर्को सुरक्षित राख्यौँ।

आज नाच्ने बेला भइसहेको थियो। तर कोही नाच्ने वाला कोही थिएन्। अस्ति मैले र्याप हान्ने भइ भनेको थिएँ नि उनी पनि आज डिस्चार्ज भए।

१० दिन मात्र भए पनि उनले घरै गएर आइसोलेसन बस्न चाहे। मैले उनको डिस्चार्जका लागि निवेदन देखिदिएँ। उनी एकजना ड्राइबरलाई कुट्ने ग्यांगका रहेछन्। तर कस्टडीमा कोरोना देखिएपछि आइसोलेसनमा ल्याइएको रहेछ।

उनी सुरुमा थुनुवा कक्षमै थिए। पछि मुद्दा फस्र्यौट भएपछि माथिल्लो फ्लोरमा सिफ्ट भएका थिए। आज गए।

मैले भन्न विसेको कुरा चाहिँ यो भवनको ग्राउन्ड फ्लोरमा कोरोना संक्रमित थुनुवाहरुलाई राखिने रहेछ।

यता, बाँकी साथीहरुले पनि जाँगर चलाएनछन क्यारे। नाच्ने कोही भएन छ। केही साथीहरु मेरो कोठामा आएर गफिन थाले। म आजको डायरी सुरु गर्ने पक्षमा थिएँ तर सकिनँ।

गफले भुल्यायो वा म आफैं भुलिएँ। खै के भायो ! गफ सकिएपछि र खाना खाएपछि भने डायरी लेख्न बसेँ। ११ बज्नै लाग्दा आजको दिन पनि शब्दमा व्यक्त गरिसकियो तर रिपोर्ट अझै आएको छैन्।

फोन गरेर साध्दा पनि पहिलो मोवाइलमै नोटिफिकेसन आउँछ भन्छन। के हो कसो हो बुझ्न साह्रो पर्यो।

मनमा अनेक कुरा खेल्दै थिए। म निदाएँ।

भाग - १४