भोलिपल्ट विहानको काम निकै थियो पाँच नबजिकनै उठेँ। अनि काम गर्न थालेँ। सितला र सिजला पनि उठेर पढ्न थाले। केही समयमा माइजुले तातोपानी ल्याइदिनु भयो।
सिजलाले चिया ल्याइदिइन्। मैले हिजो बाहिर डुल्न भ्याएको थिइनँ। त्यसैले मलाई थाहा भयो मेरो आजको दिन पनि त्यसै ब्यतित हुनेछ। त्यसैले माइजूले हिजो दिनुभएको सल्लाह मैले मानेँ।
म आज यतै बस्ने योजना थियो तर अब इलाम जाँदै छु। विब्ल्याँटेको घनेन्द्र दाई घर जाँदै हुनुहुँदो रहेछ। उहाँकै गाडीमा जान मामाले भन्नु भयो।
घर जानुअघि माइजुले थर्मसमा पानी भरिदिनुभयो, खाजा दिनुभयो। मैले खाएँ। अनि विहान सात बजे नै घनेन्द्र दाई आइपुग्नु भयो।
मावलका केही समान पनि इलाम लानु पर्ने रहेछ। गाडीमा हालिसकेपछि हामी सबै बस्यौँ। चार जना थियौँ। दाइले गाडी हाँक्नुभयो। बुट्टाबारीको चियाको बुट्टा हुँदै हामी चाराली बजार निस्कियौं।
त्यहाँ एक केजी स्याउ कोसेली किनिसकेपछि भने हाम्रो यात्राले विराम लिएन्।
बुधबारेको चिया कमानको दृष्य इलाम प्रवेश गर्नुअघि नै देख्न पाइन्छ। मैले भिडियो पनि खिचेँ।
घुम्न निस्किएका बेलामा फोटो भिडियो खिच्न मेरो हात छिटै ताम्सिहाल्छ आज पनि यस्तै भयो। मलै यहाँ चियाका बुट्टासँगै रुखको को भिडियो खिचेँ।
गाडीमा सामान्य गफ चलिरहेको थियो। त्यसको मन्दमन्द ध्वनि आज पनि भिडियोमा जिवितै छ। इँरुटारको डाँडाँहरु देखिन थाल्दाको भ्यू झापाबाट उकालो लाग्नेलाई निकै मनमोहक लाग्छ। पर पर देखिने डाँडाहरुलाई ब्याग्राउन्डमा राखेर मैले नजिकमा अग्ला लाग्ने सुपारीका बोटको भिडियो खिचेँ।
पहाड लाग्दै गर्दाको समान्य उकालो बाटो र वरपरका घरले इलामा प्रवेश गरेको आभाष दिन्छन्। यतिकैमा पुगिन्छ, सुखानी जंगलसँग जोडिएको इलाम नाका – जोरकलस।
यो सवारी चालकहरुका लागि जंगलबीचको स्टेसन हो। उत्तरी झापाका बस्तिहरु छोडिएको केही मिनेटको यात्रामै यो स्टेसन आइपुग्छ।
हामी त्यहाँ नबसी उकाली लाग्यौँ। घनेन्द्र दाईको फुपुसँग केही गफगाफ भए। उहाँले मलाई चिन्नु भएको रहेछन्। तर उहाँसँग घनेन्द्र दाइको बुबाको अनुहार मिल्ने भएकाले मैले पहिल्यै चिनिसकेको थिएँ।
मलाई चिनेको होला नि ? भन्ने प्रश्नमा पनि मैले त्यही जवाफ फर्काएँ।
‘हाम्रो बुबा र दिदीको अनुहार त दुरुस्तै त,’ सही थप्दै घनेन्द्रदाईले पनि भन्नुभयो।
फेरि उहाँहरुबीच गफ हुन थाले। म चाहिँ बाहिर हेर्न थालेँ।
यो प्रकृति पनि कस्तो अचम्मको है। अघिसम्म तराईमा हुँदा पहाड हेर्न मनपर्ने। त्यो दृष्यले लालयित बनाउने। अहिले पहाड आइसकेपछि चाहिँ भर्खरै छोडेर आएको तराई हेरौं–हेरौं लाग्ने।
नजिकको भन्दा टाढाको दृष्य सँधै प्यारो लाग्ने। फेरि मोवाइल निकालीहालेँ र भिडियो खिच्न थालेँ।
इलाम प्रवेश गरेसँगै कडा चट्टानको पहाड फोडेर बनाइएको बाटो भेटिन्छ। त्यहाँबाट प्रष्टसँग झापा, मोरङलगायत भारतका केही भाग देखिन्छ। भिडियोमा कैद गरेँ। खिचिसकेपछि हेरेँ।
गाडी तिब्र गतिमा कुदेकाले भिडियो राम्रो अएनछ। तर कोल्बुङको चिसो हावा खाँदै अघि बढ्दा पनि मोवाइलको क्यामेरा चाहिँ चालु नै थियो।
हामी पाथीभरा, हर्कर्टे हुँदै कन्याम पुग्यौ। गर्मी याममा झापाका घुमन्तेलाई हर्कटे प्यारो नाम हो। बाइकमा एक घन्टामै पुगिने चिसो ठाउँ हर्कटे तराईको गर्मी छल्ने पूर्वकै उत्कृष्ट हिल स्टेसनमध्ये एक हो।
त्यसलाई पार गर्दै पुगिएको कन्यामको बयान यो छोटो डायरीमा गरेर सकिँदैन। अधिकांश समय लजाएर कुहिरोको घुम्टो ओड्ने कन्याम सायद विहानै भएकाले हुनुपर्छ आज ख्वाल्ल पोखिएको देखिन्छ – सर्वाङ्ग भएर।
चियाको उन्माद बैंशमा सजिएको कन्याम आज अझै धेरै जवान देखिएको छ। यसको लाज सायद माथीबाट कन्चजंघाले पनि चिहाइरहेको छ।
पर्दापछि लुकेर पर्यटकलाई दर्शन दिन हत्पत नचाहने हिमाल, विहान भने सर्वाङ्ग भएको कन्यामलाई हेरेर मुस्काइरहँदो रहेछ। चियाका चिल्ला पातमा ठोक्किएकर आँखामा परेका घामका किरणले यसको रोमाञ्चकता बढाएको भान हुने रहेछ।
सिसा भित्रबाट देखिएको दृष्यले त यति धेरै तान्छ भने बाहिर निस्किँदा कस्तो होला ?
सोच्दै फिक्कल पुगियो। ललिपप, छुर्पी, अकबरे खुर्सानीजस्ता कोसेलीले भरपुर बजार हो फिक्कल।
यहाँबाट आइतबारे, भालु खोप, तीनघरे, गोदक हुँदै माइखोला पुगिन्छ। त्यसअघि आउने कर्फोकको खिरिला डाँडा र तीखा टुप्पा भएका धुपीसल्लाले मलाई बाटो काटेको पत्तै भएन।
९ बजेर नाघिसकेको थियो, हामी माइखोला काटेर अघि बढ्यौं। इलाम बजार निश्किने काम नभएकाले जिरो किलोमिटरबाटै विब्ल्याँटेतर्फ मोडियौँ।
१० बजे लगत्तै, म एक वर्षपछि घर पुगेँ। तिहार मनाउन।
सबैलाई हाइहेल्लो बाँढ्दै मामाघरमा अलिकति सामान ओरालेर घनेन्द्र दाई घर फर्किनु भयो। म, एक वर्षमा घर परिपरि के कति परिवर्नत भएछ निलाल्न थालेँ।
मलाई वसन्त र वर्षाको हरियाली, सदरको फुलबारी र शिशिरको उराँठ जमिनको तुलना गर्न खुब मनपर्छ। असोजमा चाँडै दशैं परेको सिजन घर पुग्दा वरिपरि हरियाली सकिएकै हुँदैन।
झार आँगनसम्म उम्रिएका हुन्छन्, त्यसलाई हटाउन चटारो हुन्छ। मंसिरमा परेको तिहार मनाउन घर पुग्दा त सयपत्री र मखमली फुलहरु पनि जिवनको उत्तरार्धमा पुगिसकेका रहेछन्।
अम्बा कहिँकतै मात्र बाँकी हुने रहेछ। र, धान काट्न ठिक्क हुनेरहेछ। आज यहि अनुभुति गरेँ।
घरमा मम्मी, बुबा हुनुहुन्थ्यो। खाना खाएर एकछिन गफ गरेँ। एकछिन पछि भाई पनि आइपुग्यो। उसँग पनि गफ गरेँ। आजै त हो भाइसँग मजाले गफ गर्ने, भोलिबाट त झगडा सुरु भइहाल्छ।
र, सबैभन्दा मुख्य कुरा गर्नै बाँकी थियो – लुगा धुन। जुन आज दिनभरिको काम थियो। करिब १२ बजेपछि सुरु गरेँ।
काठमाडौंबाट ल्याएका सबै लुगा धोएर सिध्याएँ। कोरोना महामारीबीच घर आएको छु। त्यसैले धुन मिल्ने धोएँ, नमिल्नेमा सेनिटाइजर दलेर मात्र अरुलाई छुन दिएँ।
यसो गर्दा भाइरसको उपस्थिति थियो भने पनि अरुलाई सर्दैन। सुरक्षाका लागि त खासमा क्वारेन्टिन बस्नुपर्ने हो। तर मलाई कोराना लागेर निको भइसकेकाले आफूबाट अरुलाई तीन महिनासम्म सर्दैन रहेछ।
तर लुगामा टाँसिएको भए त जोखिम हुन्थ्यो। त्यसैले सुरक्षाका उपाय अपनाएको हो।
लुगा धोएर घरमै आराम गरेँ। एकछिन मोवाइल, एकछिन ल्याप्टप चलाएँ। केही मिनेट अफिसको काम गरेँ।
दिपक दाईले बिटामा बोलाउनु भको थियो रे। म गइनँ। मानिसहरु काठमाडौंबाट आएको भनेपछि डराउँछन्। त्यसैले म त्यता नगएकै जाति लाग्यो। गइनँ।
घरमा आएको पहिलो दिन सबेरै खाना खाएर सुतेँ। दिन बित्यो।
